Aufsatz 
Der rhetorische Schluß : und seine Anwendung in den Schriften der Griechen und Römer
Entstehung
Einzelbild herunterladen

3

uενονυι ⁶νιεν. Daran fügt ſich dann der Oberſatz: ôcrεε dεέ τἀꝓς αανας ⁴ναςρε⁴ας ει duαντεωιντ αἀeννατασ ⁷deσ0Üu* dνικάα τποςσ τ εαάαιιο ϑιυναημμιν τν ειeτονσινmQηυεεειιαι εe⁷ .εν τοι ττνοασοοςιεαόι³ον να μιιαοαmτυνοεμντοοσ ꝙεμι ον επμοο τ‧ τμαοων νννμρσεροοσοοε Aeldr, νᷣ½mο⁶ον Ebenſo Demoſth. de cor. 205. Der Gedanke iſt:Wer nicht bloß für ſeine Angehörigen, ſondern auch für das Vaterland da zu ſein glaubt, wird ſich lieber aufopfern, als daß er dasſelbe in Knechtſchaft gerathen läßt; die Athener der alten Zeit glanbten für das Vaterland da zu ſein; ſie konnten folglich ohne Freiheit nicht leben. Der Redende beginnt wieder mit der conclusio: odòα Sinour 04 rör. Ao*να ouτe dirooe 0dre Gοασσυ 0ον Ʒοι ⁶ε³ου⁵σιμ α³‿ dde? Sij Isiou, 81 10 1εντ Cãeveoias&ssοr⁵ 10 N⁴ενν. Dann folgt die assumptio: peirodo ατανν εμτάααοο ο⁸e mπμαάησ ον α 2 ε Lo² neyerad, dAA*α unj N.απιε⁴³ Daran ſchließt ſich die propositio: 2 4 48 1i; dr1 κ τ⁸ vousuο³ 16ον ꝙνεꝙνκνν εα votiieuen 10 ris 8νμόιμιμς QρĩQR 10» 2*τ⁶νμέια ⁴αναιοωνõ 0 0,νεε 6 uυmQμυάηι⁶ι μmιιο τον νμwXüJ.⁴αννν επιηια⁴᷑ ευνσϑοω‧ Leοασσν αμ συστπνασς⁸εεκει⁶αμα ete. Anders verhält es ſich Dem. d. cor. 150. Der Gedanke iſt:Die Lokrer konnten ohne Beobachtung der nöthigen Formalitäten keine Klage gegen Athen bei den Amphictyonen anhängig machen; die Formalitäten haben nicht ſtattgefunden; folglich auch die Klage nicht. Der Redner beginnt zwar auch hier, mie in den vorhergehenden Beiſpielen, mit dem Schlußſatz, läßt aber dann die propositio und zuletzt die assumptio folgen. Der Schlußſatz lautet:o962ℳ1.ꝗb0tun d AorOd yντοντ ⁴α, 00d'& 00 ν0 O0&sενσεεαα, μέιπμνον᷑ αἀ( ε⸗ Der Oberſatz:αεςσέ εινμακα˙εεων Od eri dνεν τον r00G 2⁵σαα ναά d*νπιου 107 AoxOois diæne zuν³ xi 7104809% 164600,9. Der Unterſatz: xl Oνσεμκ‿εεαεν ⁷νμαάν ας gexi, 61m18 16&!01α, deio. Ebenſo Lys. or. 12, 51 etc.: Die conclusio lautet: 2 1 006 r0s 17 1εν ει 4 ꝙναη⁴ιςσαάeν eroſuigen 8, rous* 16⁷⁶*x9ods oiaous, d0g d-ugrtoa taοαρσα ⁸eν ετονος re*ruνiods neααννσυ ete. Die propositio: 81dο ⁶eηιέο τυ 40routsenuan 80ασανςοσσ no⁵ vd³2ιανQ ꝶĩ⁴‿ν αν‿⁴d⸗ d doxorre Oecον⁵νou ul* œεεαι⁄ςσεοσσ τ⁶ντ em¹deisανσ uuin aοτον ειmοεααά Die assumptio:

6 d'αντα τοω En xy ν⁸εε⁴μινια⅜⁴ ποωςμαι α[όασνάνταπηςσ οςι εmπ Oudf. 100 uerd 105? Gννυακςονσ εdς e²czue 2 Eaeuoirdde TOtceoον 100 1101610 dnr,pεν i 20 Jε,ιόμπανοιιν, ναά ⁴mν³⁴οασεισvd᷑mνιπν ϑάαυακτον xœνιννμέισ. Ebenſo Caes. de bell. Gall. I, 40. Schlußſatz: Quod non fore dicto audientes milites neque signa laturi di- cantur, nihil se ea re commoveri. Oberſatz: Scire enim, quibuscumque exercitus dicto au- diens non fuerit, aut male re gesta fortunam defuisse, aut aliquo facinore comperto ava- ritiam esse convictam. Unterſatz: Suam innocentiam perpetua vita, felicitatem Helvetiorum bello esse perspectam. Ein Beiſpiel, in dem der Unterſatz vorangeht, der Oberſatz und Schlußſatz folgen, iſt bei Thuc. II, 87. Die assumptio lautet: eouνννεrαν ⁶ε αιeι⁴αι un9⁸ 18 veν νάχα πμο*1 f oineig 000 6π⁴e äακο⁴ τι⁶ 1auεεεeνz*&νν Die propositio: z ο⁴⁴α 2ανννπκνέμαινν Qυχα⁹α εμ̈ενον επαασςαννααοιιέι¶νεν Qιαοει. Die conclusio: 65018 00 s*⁴lςν ν ε⁴ο⁵εστοσε eide y*⁴ας m σφ‿οωνεέο Xen. Mem IV, 2, 11. Anders verhält es ſich bei Plato Symp. 201. Hier geht ebenfalls der Unterſatz voraus, aber es folgt dann der Schlußſatz und zuletzt erſt der Oberſatz. Meyx⸗ 2 101 A6yνε, 0o& εꝓ τινο, ouτε 2α⁴ds εν να 10» 60 Aoon our⁵ d.νιακ⁸ε. Dieſe Worte enthalten die assumptio. Daran ſchließt ſich die conelusio:*αν έ⁶ neic eyets, egun, 1 iorisa, æioxos 40¹ 6 ous 21a euxig; Sodann die propositio: Kal ij Odr 2seu

urœeds, 2py, 7 olet, 011 G 1) 2. 2 dαιeνναν&0 510 8Tvα*αανκ 1*