5

uεαeν τε ³εασειοασυι, α AO*,¶³αιον τνν nooyε˙ενειεέεν reꝝεμυόινσ⁶μεμνοο‧ Jriνντ. Kirnoiς doᷣ durn asyiorn d- rorc EXXnGꝓν Ʒεκꝙꝓρνεέκνετο.

Alius est locus principio cap. 20, cuius interpretatio hominum doctorum ingenia non minime exercuit. Ex quibus Forbergius(Programm von Coburg 1853) primus quod sciam uberius docere studet, quam ineptae sint quantumque inter se repugnent Goelleri et Popponis explicationes. Qui quidem viri doctissimi verba Zoaxend örra appositionis loco cohaerere volunt cum illo rοαᷣντα. Praestat audire Goellerum ipsum, qui(ed. princ. 1826) haec adunotat.

Tu 1εν οεν τπαμααα— ioredgah. Negant satis cum sententiae nexu convenire mioreõꝰcat. Itaque Reiskius et Wyttenbachius corrigendum esse judicabant ιτνον,(confirmare. Non necesse est, opinor; hoc sibi vult Thucydides: antiqua tempora difficilia esse ad credendum, nempe fuisse qualia a se descripta sint. Cum autem non satis esset dicere: Zaxend örra nmioredðoai, quia non temporibus, sed argumentis fides habenda est, ad antiquitatis expositionem probandam prolatis; hunc sensum efficere voluit adjectis verbis mxνt gſs reuuiο(i. e res igitur vetustas tales esse repperi, difficiles ad cre- dendum omni deinceps argumento), cum dicere debuisset: difficiles ad credendum, omni deinceps argumento probatas sive: Zaxend rra mioreνασ, urrt eig rexεινοιν νανιιστινναενι Causam denique, ut alia mittamus, cur difficilia sint ad credlendum haec argumenta, exponit in proxime sequentibus, incuriam hominum in rebus vetustis examinandis, etiamsi res patriae et domesticae sint, et praejudi- catas hominum opiniones e. q. s. Ex his verbis scriptoris concludendi ratio haec fere est: res, quales cognovi, ejusmodi sunt, difficiles ad credendum, quamquam omni deinceps testimonio probatas. Quod contra Poppo(ed. min. 1843) ita disputat Antiquas igitur res tales cognovi, difficiles creditu omni deinceps testimonio; i. e. tales cognovi, etsi tales(quales dixi) eas fuisse homines haud facile sibi persuaderi patiuntur, etiamsi(ex) ordine quodque testimonium ad rem comprobandam proferatur. Deinde quasi errorem suum emendaturus ita pergit: nisi mavis sententiam hanc esse: tales cognovi, quum cuivis testimonio deinceps forte oblato credere difficile sit. Sane hisce postremis verbis recta vidit. Illud rezu⸗joior enim hoc loco prorsus diversum est ab genetivo rezαeiνν cap. 21, quod jam Forbergius I. l. recte monuit. Est enim rezνασαοων nihil aliud, nisi singula antiquitus tradita, qualia accurate quaerenti obviam facta sunt. Quare cave confundas hoc rezueeiν ccum rezusoiœ cap. 21, quae quidem vera sunt argumenta ab auctore ipso comprobaa.

Quae denique Classenus ad stabiliendam sententiam suam docere studet, haud facile adducor ut omnibus fidem habeam. Quod enim de grammatica verborum constructione adnotat, id maxime assentior, sed quo modo enunciata inter se cohaereant frustra quaeras. Haeret enim in erroribus jamdudum recoctis atque reprobatis, rezᷣu h. l. esse documentum sive argumentum et seijc h. I. esse promiscue Neque jam satis id quidem habet, sed quasi non admodum contentus sit illa con- jectura, ex verbis zavri Eic rezunoicé apparere vult illam hominum de rebus historicis incuriam per- vulgatam. Quasi vero curae vel potius impedimento esse posset scriptori illi veritatis diligentissimo et amantissimo illa vulgi indocti nimia credulitas aut vulgo ipsi crimini dari deberet.

Ut libere profitear quae mea sit sentcntia, Forbergii maxime accedo sententiae existimantis, toto loco hominum nimiam crequlitatem et scriptoris ipsius rerum disquirendarum prope singularem dili- gentiam et religionem luculentissime probari. Quod quamquam huic libentissime concedo, de verbis nihil esse immutandum, tamen ratio logica, quae inter utramque periodum intercedat necesse est, paulum claudicare et vacillare videtur neque quaquam dissolvi ineptias, quas ludibrio habuit Goelleri