4

Accedit quod discessio Graecorum in partes haud congrue maxima rerum motio dici potest, quae quidem de toto bello est intellegenda.

Rursus aliis illud„o a participiis eAnioac et reviεαανο⁶με o aptum esse videtur, quod minime ferendum est. Cui enim ita interpretari placet, eum fugit, quam non ferenda sit eadem pluribus verbis significatio, quum illis participiis et deinde sequentibus de magnitudine belli instantis satis sit dictum.“—

Quodcontra Schneiderus(Programm von Coburg 1867), cum aliorum interpretum sententiae, quas diligentissime examinavit, nullatenus ad hunc locum quadrare ei videantur, ad verbum Suyεꝓνν revocare jubet hac usus interpretatione, verbis zirnoςσ m—νσᷣlας ατm. r.. caussam afferri, qua ductus scriptor ad bellum conscribendum sit aggressus. Ad hoc probandum illud Suréyoowe nostro vertit „genau beschreiben“ idque ex verbis έ&eτέιιαασσ—moι απeτsmOgé concludere placuit, quippe quibus epexegesin quam vocant verbi Suyyςeνκ contineri velit. Quo jure vero Schneiderus illud uνρκ⁴ανννεν vertat„accurate perscribere“ parum constat. Est immo potius componere, conscribere, nihil aliud.

Classenus(ed. altera 1873) docere studet illis verbis vere argumentis probari, quod in iis quae antecedant, de operis sui magnitudine scriptor sperare sibi visus sit, ita fere, ut supplendum sit: aleizdroς mio. Alii, ne quid omittamus, rerum eventu comprobari putant, quod de toto bello sperare liceat.

Equidem sententiis interpretum diligenter judicatis et perpensis haec fere statuenda esse censeo. Jam primum particula„âo cum hoc loco vix ferri possit, scribendum propono: vivno ðςο ατ μάᷣeiore eyévero, ita ut toto enunciato conclusio fiat ex verbis antecedentibus. Quare idem volo verbis significari atque nostro: Und so wurde denn dies eben eine sehr bedeutende Bewegung. Quam particulae vim et notionem ut suam vindicat Classenus ipse annalibus philologicis 1869 p. 306 ad- notans:„die Folge, und zwar dic historische, unmittelbar sich ergebende, nicht logisch zu erschliessende sei das einzig wesentliche in der Bedeutung der Partikel.“

Verba 6eςα◻½ενπαέινιανmOνο αeνmμοω conjungere malim cum verbis αοςι³‿ιμεμνοσσ dε‿νυςσ¶ννμιαάμοοταιμνιέν νοεν‿ Neque vero Classeni interpretatione, addita esse, ne quid perspicuitatis desideretur aut in dubio relinquatur, satis illustrata sunt, praesertim cum verbis rôr rνεεον rãν IHTeνονοννοσν να oννναν satis indicatum sit, de quo bello sit cogitandum. Quare aliam verborum explicationem admitti puto- Latius enim patere h. 1 arbitror significationem illius α et pro conjunctione temporali esse sumen- dum, ita ut vocula siοαςα idem repetatur, quod jam verbis ςα εmνιαιόινιιααν satis significatum erat. Scio equidem, a poetis magis usurpari hanc conjunctionis notionem; sed quia ab analogia non abhorret, non vereor ita interpretando sententiae necessitati parere. Itemque parum recte intellectam esse participiorum rationem censeo. Sunt enim qui participiis slria wα eεαααυos causam afferri putent illius aõε̃aιαμνενο. Haec interpretandi ratio argutior quam verior, si solam verborum rationem grammaticam spectaveris, minus apta est, quod satis apparet ex usu particulae zal. Neque vero cum ratione logica congruit, cum absurdum sit argumentari ita: auctor jam scripturus ad scribendum eo magis commotus est, quod de opere conscribendo maximam spem concipere sibi videretur. Immo potius magis consentaneum fuerit dicere, ut omittam, quae alii de auctoris arrogantia commenti sunt, auctori, quum magnam vel majorem partem operis confecisset, fortuna quadam secunda obtigisse, ut sperare sibi liceret, omnia prospere cessura., Itaque mutata verborum distinctione vera et integra scriptoris sententia restitui videtur hoc fere modo: Oouzrdidig Aoνναάos Suẽroννε rον ννέďν ᷑e

IIexonrovnoiοννα doναυνe, d 2nοαεμμά⁶αα mQο⁷ς deν*ο, dosaναμεᷣ νς sννοᷣς α‿νσαισεαηαιμιννον‧, ναάα εeeα–ς