— 13—

wionem necessaria et ad ipsum argumentum secriptorisque mentem subti- lis lucidaque esset. Equidem recordatus, quae doctissimi viri de ne- gandi particulis diligenter accurateque praeceperunt, plane non video, cur quis quam statuere malit, ita temere a Thucydide* positum esse potius, quam ipsa particulae vi et potestate interiorem loci sensum et enuntiandi certam quandam speciem et rationem patefactam. Ut verbo eloquar; non negat scriptor, quicquam in re fuisse, sed vetat opinari, quicquam fieri poluisse; non in hoc positum est ν τααιαινέάιαννμάν uod quic- quam vere non eyenit, sed in hoc, quod non licebat aliquem epentum suspi- cari. 15 Contingit autem plerisque fere his enuntiatis, quibus non effamur, quod in re aut est aut non est, sed quod opinione, conjectura, judicio continetur, ut aliquid adjunoti accedat, quo pendeant, sive id verbis ex- pressum sit, sive etiam cogitandum; et ut aliqua ratio connexi sit, cu- jus id consequens esse videatur, quod opinamur, conjicimus, iudicamus, sive aientes seu negantes. Ut planius dicam; ejusmodi sententiae conjec- turales(ut eas aliquo nomine appellem) plerumque solent conditionalis enuntiati formam induere; eandemque rationem puto infinitivo adεν⁹μνατ esse adhibendam. In eo enim genere enuntiationum, quod per infinitum verbum aliquam conjecturam et argumentationem expromit, haud raro infinitivus praesentis temporis vice imperfecti conjunctivi Latinorum fungitur, sive futuri conditionalis in praesente, et infinitivus aoristi vice plusquamperfecti conjunctivi, sive futuri conditionalis in praeterito.

Quod quamquam hic admonuisse satis superque videri possit, non ta-

men temere aliquot exempla profcram. Primum igitur appono locum

Thuc. III, 11. Huic, quem tractamus, haud dissimilem: Aua uνᷣ αν uuε

1„ 3 7„ 3 1„„ 7. 7 * vgi ixe⁴ενe, aν ob roνs„6 ire ρον Axo Tᷣς, 81 έFι 1ixeun 0ʃ5 17 ,4 gurrea-

11. Simul enim rei testimonio utebantur, quod aequi liberique sulfragii