— 40—

scribam, quale esse mente anticipemus. Primum cum coniunctae sen- tentiae id loquantur, Atticam subjectum esse, tale quioquam inveniun- dum, quod huic subjecto non adversetur, sed belle respondeat; de- inde si aliquid quoque luminis universo sermonis argumento aflferat idem, comprobatum erit; denique, quod caput est, ad ipsius enun- tiati rationem sic conformatum esse decet, ut non modo non inepto, sed etiam facillime et non vocatum cogitetur. Praeceptis his apparet, antequam id ipsum, quo illud ua supplendum sit, deſiniamus, de enuntiati, supra propositi, ratione dicendum, et singulas ejus partes pernoscendas esse. De his vero sic disceptandum erit, ut non solum patefiat, quid singulae in sententia valeant, sed ut dicatur etiam, si quid forte alteri utri illorum subjectorum, quae controversa sunt, aut faveat, aut repugnet.

Qua in disputatione, ut aliquo concesso, veluti via munita, pos- simus insistere et progredi, hoc primum teneo, quod nemo non lar- gietur, verba ²⁴ ννμς au⁵esa, non totum, ut dicunt, sed partem ne- gare, neque infſinitivum negatione** tantum affici, quantum àεαďes. Id- que non eo facio, quo Grammaticis valde assentiar, qui velint, a*α negari partem, ab d totum; hactenus enim res eodem redit, utrum hoc in looo 2 an ed ponas; sed ob ipsius sententiae rationem. Quod enim non perinde atque alterum auctum esse dioitur, aliquantulum tamen auctum videtur. Licebit itaque, quum are,Hrn affirmet, quam- vis parce et restricte, ²* Ʒαď‿ neget, dicere, esse illius enumiati al- teram partem affirmantem, alteram negantem. Pergamus ad alia. Vo- cabulum aurteuzia a viris doctis in duas sententias acceptum est, in al- teram demigrationis profugorum e sedibus, alteram demigrationis in locum ad sedem fortunasqua collocandas. Inter has diversas et paene contra- rias sententias ut rite dijudicari possit, primum edisseri opus est,