Sed haec missa faciamus. Ut magis etiam istam suam interpretatio- nem confirmet, asseverat vir, quae proxime praecedant verba, ꝛꝝ² Arruud— Au, et quae proxime sequantur, x 7ad ε dàνε— 12 νρ ναν, superiora et inferiora mediis scilicet illis supervacaneis, ista cuncta nescio quos excursus, quae additamenta esse, sermoni quasi praeter- eundo adspersa. Haec summa est illorum, quae TArnr in pertractan- do loco uberius exposuit, et ad opinionem perfectae et absolutae in- terpretationis commendat. Equidem puto, haud facile quemquam, cui Thucydides satis familiaris sit, in ista acquieturum; nisi si quis malit proſiteri, vagum esse et confusum huic scriptori dicendi genus, neo cal- lere eum disserendi artem, eloquendique composite.

In explicandis verbis, Nd. rds soiulas is rd da A* Ʒε‿νοlus aen iva, cum hoc primum dubium controversumque sit, ad Atticamne ea an ad Graeciam pertineant; illi tamen, Atticae, connexa oratio vehementer faveat: contra qui Graeciae subjecti partes attribuunt, ii hoc maxime confidunt, quod pro certo sumunt, istarum alteram cum altera com- parari. Inde efficiunt, ad uules cogitando addendum esse aut 15 EaA- àA,, aut Arzsß, et interpretandum: aut Acticam non perinde auctam ac Graeciam, aut Graeciam non perinde alque Atticam, illud tamen, priore loco dictum, cum reliquo sermoni prorsus repugnet, falsum esse, hoc itaque, posterius, unum verum. Profecto illam sumtionem si damus, cedendum est. Sed non est, quod largiamur, Graeciam et Atticam inter se comparari; falsam obrepsisse hanc disjunctionem, aut Arraß aut EaAAdh, una cum αινᷣ cogitandum esse, nemo non videt. Dari potest tertium; conclusio nulla est. Sed quaeritur, quidnam hoc rei sit, quod suppleri debeat, quod equidem nolim esse neque Atti- cam nec Graeciam, neque etiam illud a PorroxE commendatum,

2ue rS Aàd aiεαeα Ne tamen praepropere agam, hic tantum Per- 2 1