— 50— viνμ ⁸tεςᷣ se adεd εεν ετιεrεiν et AnAa?, ah, Irt 2a 1s Ieyiay deεεν, ds elx laueis odus is Arrinrs, Axe‿*as iie 2 ay.

In hoc verborum contextu, quae diyulsis typis describenda cura. vimus, ea jam pridem a viris doctis in diversas sententias acceptas esse, satis constat. Nec ipsa solum, separata, quomodo intelligenda sint, in contentionem venerunt, sed existunt quoque his declarandis affines quaedam coniunctaeque quaestiunculae, de quibus disputatur. Quales sunt: quem Aιν, quod dictum, persuadere velit scriptor; ν παε⁴εεμρα rei argumentum, quibus in verbis consistat; quae sit argumentatio ar- gumentique conclusio; quae denique totius loci vis et ratio in hac ser- monis serie inque his rerum et verborum momentis. Ista, inquam, in disceptatione versantur, estque de iis inter doctos interpretes magna varietas et dissensio. Proölusum est certamini a duobus Graeculis. Per- venit enim ad nos duplex in hunc locum scholion, quod apponere non ab re esse duco. Sic verba sonant: Kæal εμμνρμναα τ⁴⁵νεα τονι Ʒνν] 4"e0⁵, i 21, Tra. TH⁵e rod Arrixhy Ael rods Aurds elXs7, 75 Ar⁴* rà AAe gA aara u* A‿εννμι, 0loy 2 0Sr3, rs 2ads&rha val rdAoa, kard 75 1os 14, aredνν usdνν νυυνντνην. A, N dra, Tntetien 22αι πααχαϑ³⁸ς οε πeραιεερνννακάινο H‿νν, Tον 1ἀ Aeleres 7„aιν αμεᷣ aᷣad, rode elænregas, 7) T„„ EAAADa ard ra dAa aAuτ s zuien 21 orεοuε s Arruef algnat rᷣ à1, 72, A,e, Quam diversi inter se dis- cedant hi prisci enarratores, facile apparet. Alteri verba 2α rAs tutres- eias— 2⁴*ερνανναι ad Atticam pertinere visa sunt, ad Graeciam alteri. Vo- cabula rd Aa et ueiss ambo diversis utrumque supplementis illustrant. Nec eadem denique res ascriptore probanda alteri cum altero convenit; illi placet, quae de Atticarum rerum stabilitate proxime praemissa sunt,

caput esse, huic superiora dicta, praesertim, optimo quoque agro facil-

lime colonos exutos pulsosque.