— 4148—

sA- H ordν, 2νε- ν Gᷣmod Loregovs- cPalvsoSaꝭ. Hell. III, 2, 14. IV, 7, 2. Cyr. II, 1, 22. VII, 4, 11. 5, 17. 14)

Cum structurae ratio constet, de ipsarum sententiarum vi atque consilio pauca dicenda sunt. Verborum, quae de redeunte Alcibiade fecisse Athenienses, assimulat auctor, alia res ante actas attingunt, alia de instante reliquoque tempore augurantur; haec obliquo modo, recto illa expressa sunt. Purgatur primum Alcibiades, laudatur, om- nem praeteritorum invidiam in inimicos viri devertunt. Deinde per- gunt ad ea, quae dehine vel timenda sint vel speranda; metus nova- rum rerum removetur. Recordabantur forte isti oratores, antehac factione optimatum libertatem populi fuisse oppressam.» Jam vero, republica populo restituta, nihil caussae superesse, quod iterum forma

civitatis immutetur. Alcibiadi satis gloriae atque dominationis concedi

a populo, et inimicis quoque eius aliquam pristinae dignitatis imagi-

nem.« Huc usque omnia liquido constiterunt. Quae sequuntur, ali- quid difficultatis habeant, tamen sana sunt, minimeque vexanda. Appa- ret iis verbis, quae inimicos Alcibiadis attingant, eorundem modo am- pliorem, modo inferiorem locum, rerumque quandam vicissitudinem notari, in qua aliqua macula adspergenda omnis, ni fallor, latet ora- tionis vis et consilium. Triplex vero est temporum rerumque distinctio. Verba, uxdgdeν rοο Ʒπααεαν ev, instans reliquumque tempus spectant; ει παεο τ ππωσσισον ad superiora tempora pertinent; dο⁴ε- 00„ E-dνασαοα mmedium temporis spatium, superiore inferius, supe- rius praesenti, utrisque interiectum, memorant. In hoc ipso medio

[—·¶·¶[m[·

¹4) Matth.§. 535. not. Dorvill. ad Charit. p. 269. Fischer. ad W. III, a., 321. 3.

1