.— 17—

Wolftus, ut leniori remedio sanaret locum, neë tamen a mente Reizii longius decederet, transpositis verbis, coniiciebat, oloug**ο*%- reoy, dαο ˙deεσσ mπααλνναα ‧. 8. vuoJego-4 dr τοds cet.» Populum existimasse, illos esse tales, qui primum, Ppotentia quaesita, consuessent perdere opti- mates, postea vero cet.« Hanc coniecturam in textum recipere Weiskius non dubitavit. Equidem mitto istam enallagen temporum, orationi sub- ditam, et ipsas sententias, menti auctoris et historiae Parum congruas; hoc addo, hanc quoque medendi rationem violentiorem esse, quam quae satis placere possit reputantibus, aperte verbis, ⁶ πανεοον, d2εοον , diversa tempora distingui atque opponi, nec etiam inepto nodo con- tineri ea, quae isti praepotentes fecerint, quaeque ipsis a civibus

facta sint,.

Perspectum habebant Morus et Wolfus, infinitivos, dmαλeυat, draroat, ab eodem verbo utrumque dependere; quod alter eos ad trdoseν referret, alter ad oloug, in eo falsi sunt. Nihil vero obest, quo minus cum dwα‿ſetowy construantur. De qua re neminem opinor

dubitasse, si scriptum reperisset, e Sαο sevre— α⁵αασ dJe,

— AeicſSéyres, cet. Sed cum auctor legibus grammaticis convenien- tius continuet sententiam, non deerunt fortasse, qui cum Weiskio du- bitent, licere cum dativo participii òvαοεsον sequentem accusativum et infinitirum, νπαανοι αm᷑αα da constructione consociari. Tantum vero abest, ut id non liceat, ut equidem confidam, a Dativo, aı τotc, udyoic deiᷣeiot, qui placebat Weiskio, plane abhorrere accuratiorem grammaticam. Sed nunc satis est, istam constructionem Probare pau-

..*„ N₰*—„ cis exemplis. Her. VI, 109. Ey σι ½ϑνυν έ⁶σσν, 7 GντιόνοQGQι‿ςσσσόι æͦ::„α—&

1 Aerdtας ᷣπη οσά̈ τα Luνιοσυσννσνπρν αᷣρφιοα. Thuc. II, 39. xeοννρμ νεᷣναια

(3)