— 16—

bloc. Componuntur enim Alcibiadis florentes res cum rebus adversario- rum. Emendatis his reliquum erat Moro, ut verborum, doεοον‿αφα‿ raoSar structuram sententiasque expediret, sive his quoque aliquid vitii inhaereret, id sanaret; quod parum proveniebat viro. Ratus enim, infinitivos, dπποαλ᷑ᷣιιννσι υνααά˙εοσν,‚dependere ab urdgxetv, interpreta- batur: Contigisse a populo— inimicis vero eius, ut tales widerentur, quales du- dum existimati essent, ad extremum vero, aucti opibus, optimates lollerent, ipsique adeo. quippe soli superstites, a civibus probarentur, quia cet. Sed ut alia taceam, inçoncinnae atque etiam dispares inter se sunt sententiae, nec facile coniici potest, qua mente et quo consilio hae verborum compages ab

auctore contextae fuerint.

Alia parabat Reizius; tanquam si vitium aliquod ingens delitesce- ret, accingebatur ad resecandum. Nam cum sibi persuasisset, infi- nitivos, Serααν, drdνεν, doxsiy elαν, d†μαάαωαάεα, de rebus prae- teritis accipiendos esse, idque magna verborum ambage efficere conaretur: offensus tamen paucis, quae opinioni suae maxime ad- versarentur, verba xeg xρ égoy, doepov d delevit. Jam construe- tione consociatis, loς λμνυν̈ααν, deinde ab iisdem praecedentique sententia verbis, υτοbεσε—-—idpαο˙εον, distractis, hanc protulit ver- sionem: Negabant eiusmodi civem, qualis Alcibiades fuisset, ullam habuisse caussam, cur novas res moliri et slatum civitatis mutare vellet. Nam populum quidem et illi hoc tribuisse, ut aequalibus anteferretur, maiorihus natu non posthaberetur; et de inimicis eius ita egistimasse, illos esge tales, qui, polentiam in eivitate adepti, evertere optimum quemque possent: ceterum postea- quam in republica isti jam soli relicti fuissent, necessario iis ciyes contenlos fuisse,

meliorum ducum inopia.