— 8— eaque a nomine 0bv dependere velleut. Quamvis enim interpretes duobus genitivis absolutis dασσννέιιι positis, offensi essent, propterea quod negaret alter, alter affirmaret, sed nomine destitutus aut prono- mine, quo sententia suppleri posset: maluerunt tamen ad coniecturas vel ellipses confugere, quam inveteratae interpunctioni non adhae- rescere. Quin etiam Wolfius, ceterorum forsan opinioni aliquid tri- buens, sic quodammodo, ait, verti Latine posse vulgatam: Nemine quic- quam culpante, rogantibus potius, manserunt; ex 05dévog enim sumi debere 257G», quo genere etiam Latini utantur. Sed tamen cum addat, sim- plicem genitivum, Isouéywv, neminem offendisse, si a priori membro abesset negatio, his velut auspiciis obtemperemus, totumque prius mem- brum abesse jubeamus. Nihil profecto obstat, quo minus, commate facto post irdονσσœν, et puncto post rαανμεp, nova sententia a Qeopeν, Eelwαꝓν incipiat. Similiter Plat. Phaedr. p. 254. νexονασ†ε, Jeoutyewy. Jam Wolfius olim attulit Hell. I, 1, 26. 3, 22. VII, 1, 7. V. Matthiae gr. gr.§. 563. Dorvill. ad Charit. p. 3 88, ed. Lips.— Haec fere jam dicuntur.» Negabant duces, oportere seditionem contra patriam fieri. Si vero, inquiunt, aliquis nos criminationibus pelat, tunc vos decet caussam agere, commemorantes, quot eictorias navales per vos ipsi reportaveritis, navesque ceperitis; quoties, aliorum in pugna socii, invicti esaseritts, nostro ductu; primum semper in acie locum obtinentes, cum ob virtutem nostram, tum ob vestram alacri- katem, et terra et mari probatam, nec ullo quicquam culpante. Rogantibus manse- runt duces, donec. cet. Trierarchi vero juravere, se, domum reversos, illos ex exilio esse revocaturos, ultroque laudibus prosequebantur vi-

rorum mores atque humanitatem.