— 17—

fabulae argumento omnino non cohaerere demonstraret.— Non minus perstringuntur monodiae ¹), quippe quae omnis gravitatis expertes, turpes, inanes non nisi ad depravandam artem tragicam valuerint.— Gravissime vero poëta invehit in prologos Euripideos, qui maxime sophisticam ejus naturam redolent. Ita enim sunt comparati, ut vel lenissimis mutationibus adhibitis ad quamlibet tragoediam quadrent. Itaque Aeschylus, quo prologorum perpetuam aequabilitatem denotet osten- datque, quam ridiculum sit grande illud dicendi genus conjunctum cum inani levitate, versu 1202 sdd. dicit: Trolels„yde 0rG% Gσσνmð˖νναάονσετειν ,ᷣια xdd&νςο Qη ννκά νιοωνπ ιπκαε ϑ³‿‿εον 6ν τGG lαν◻εοσι (i. e. nam sic facis versus, ut tuis iambis adaptari possint omnia, et pellicula, et ampullula et culleolus). Quare semper fabularum initio illud 2ν᷑χꝙH5% ον ά&olecev adjicit et ita prologos, quibus spectatores de personarum in scaenam prodeuntium condicione nunquam, ut par est, certiores fiunt, ad ridiculam redigit inanitatem. Quantopere Aristophanes maxime prologos Euripideos exagitaverit, inde cognosci licet, quod praeter Ranarum fabulam etiam in Acharnensium v. 45— 51 ³), Amphi- theum inducens, qui originem suam exponit, Euripidem carpit, cujus prologi hujus loci simillimi sunt. ³) Vide initium Ionis, Herculis furentis, Baccharum, Hecubae, Phoenissarum. Item non neglegendi sunt versus 850— 870 in Thesmophoriazusis neque Ecclesiazusarum initium, quo Euri- pidis aliorumque poëtarum tragicorum prologi deridentur.— Neque vero solum singulae partes fabu- larum Euripidis, prologi potissimum, carpuntur, sed etiam tota tragoediarum ratio atque natura perstringitur. Nam ut supra jam obiter tetigimus, Euripides homines tales in scaenam inducens, quales essent, non quales esse deberent, effecit, ut, cum spectatoribus vitae cotidianae humilitas ante oculos esset proposita, mores sanctitate prioris actatis tum jam alieni in dies magis corrumperentur. Sophisticas igitur disputandi argutias fallaciasque libenter fabulis inseruit ⁴¹), quo plebis in- fimae animos sibi conciliaret; justo enim plus favoris adipisci studebat. Ipse quidem res humilli- mas in tragoediam intulisse gloriatur v. 955 sqq.: 801 œαꝓε‿ 1errν½τ τμεα καά„ν⁶στυυνν⁸εσρος εmπιμ τ ναννιαηανοωνςσ, „oO⁸,ν„ dαeν, Evisut, Gerοεςρασαέν Oν, e ανεν xdν υιτοοσπᷣςσσ, εᷣονυοεν mνασηντυα (i. e. docui istos et subtilium regularum usum, verborumque fallacias, animadvertere, videre, in- tellegere, versare dolos, amare, machinari astutias, suspicari, circumspectare omnia). Quare mirum

¹) Cfr. Thesmoph. v. 1055 sdd.

³) K: rlc 2yodsuenr Bouder, A: S†α. K: vis ν A: AHu&‿ os. K: odr dνϑοσισαπ A: ou, A ν⁵αακτοs. 6„α% Augissos Auudos„*αl Ouodsuou 101τ0% KASOG riutrar yειμέεκαν m§˙⁸ KSAEOC Drνακορεέιν ευeν 6*1*, SE 1s tuxlrog sysuer. 6x 105109. Sy ̈νœαντsς sina.

²) Cfr. Schol. ad Acharn. v. 47: GεαυπισνσάσπmṽςUινν πινοισαι⁴⁶ννν„ d ⁴ε̈ςα νπιαμωννεᷣovν„εν ευν ‿dος isε d νκασ doxde ije sν Ta‿οos Iqiyereixs:(hoc loco conjecturae mentionem faciam, quam dudum mihi adscripsi v. 31, quem a pobëta sie profectum esse putaverim: dι ϑε 2ταιααοοσν αχεοα(sc. A0τεκνμμ⁴ε)‿νατεμ̈αναάαάα⁴ 1* elc 111⁶ν xidεν Tæuουν IOνα oſc(libri 02) yijs dνασσσ Sσαςσ Sdορασαος- Odœ Pronomen relativum olc ad 9.⁴οσν referendum est et versus sic construendus:„unter welchen Barbaren der Barbar Thoas über das Land herrscht“.

⁴) Ran. v. 724 sdd.