— 5—

separatim a peregrinis celebrasse et propterea, quod socii festo celebrando omnino deessent, neque tam magno apparatu fabulas agendas curavisse neque tam anxie quae pertinerent ad salutem civi- tatis promovendam tetigisse; immo Athenienses inter se de rebus publicis familiarissime sermones contulisse, ex Acharnensium versu 504 sqq. perspici potest: auτο* αο εσν ou di'dνοανeν xoννι ⁸ενο πανοειασνννοuts ydo—οον oνασνν oouτ ε&x 1νν τ τασ o Eu⁵μαραι)

(i. e. quippe soli sumus, ludique fiunt in Lenaeo: et nondum peregrini adsunt; neque enim tributa veniunt, neque ex urbibus socii). Non ipse quidem poëta fabulam in scaenam produxit, sed Philo- nidi docendam tradidit²), qui primas igitur partes obtinebat. Satis enim constat, Aristophanem non statim ab initio fabulas ipsius, sed Philonidis et Callistrati nominibus docuisse: qui, si fides habenda est verbis Anonymi ³), comoedias agendas inter se ita partiti sunt, ut ille eas ageret, quas Aristophanes adversus Euripidem composuit, Callistratus quas vocant politicas in se susciperet. Praeterea non neglegendi sunt Vesparum versus 1017 sqq. ⁴), ubi ait, spectatores, de quibus ipse prior bene sit meritus, in se esse injustos, quippe qui non aperte quidem extiterit poëta, sed clam alios poëtas adjutans Euryclis divinationem et mentem imitatus, in alienos ingressus ventres, co- micas multas fuderit fabulas. Atque in Nubium versu 530 ⁵) cum virgine se comparat, cui parere tum nondum licuerit. In Equitum fabulae versibus 516, 517 causam affert, cur non dudum chorum sibimet ipse poposcerit. Dicit enim ibi:

vνυινοχdæασνραHꝭνννsα ε daroy Syoν dmeντν

TroA⁴dlν αJ dν πεεειαασσeνμιμν ακ–νν νοει εαανρᷣανα—(i. e. artem comicam rem esse omnium difficillimam; nam cum multi jam eam temptarint, paucis eam sui copiam fecisse.) Sed ne a re proposita aberremus, ad ipsam Ranarum fabulam revertamur. Quae propter parabasis (v. 675 sqq.) potissimum praestantiam Atheniensibus tantopere probata est, ut Aristophani primas ⁰), Phrynichi Musis?) secundas, Platonis Cleophonti ⁵) tertias deferrent et Ranas iterum agi juberent.*)

¹) In citandis Aristophanis versibus usi sumus editione Meinekiana, quae prodiit Lipsiae 1860, vol. II; scholia ex editione Londiniensi exhibuimus.

*) Cfr. Schol. in Nub. 522: 0⁴„αςρ 1τυιιυοωπν—⁴ œνινιοαν*αααν⁵ε τ dοeQGen dοιν eiAagoufisvos, dr⁶— ννvðũχιQτ⁴τκόνν 1ονερασνσο eidνενα. Schol. in Nub. 523: 6 iAνε⁴ σ αα Kalliorœros, ol dorεᷣοQỹX⁵ yeν, μεκνοι νmπποοοσιια τον oασναιοςeνονς. Cfr. Th. Kock: de Philonide et Callistrato, Guben 1855.

*) Argumenti scriptoris verba haec sunt: 10 d eπααα τνν εν ταανν α φι⁵οdνως τινεοιυεννονν. 6dideνλν επι Kadiov rod erd duriνενν½mEJGd iidov sig Aijic.

*) 2dexerασνσᷣι ναο φάσιννποαεεμοοο τd' æατοdòς ν—ππιντοιν rd ερeνντ ο φ◻ανεος αἀ ꝙᷣe&ννινυοιινꝙ τκρ–σνν εμτεέοσmOτονμα. uiαμσmεμενο τηνν△ Eöguναsove œersicen œ—ϑονοαν, elc loroiæs yæαœσιεας ⁸εν⁴ͥdς*αυνιν⁴ναασ εττπ εαανσν

*) r.αςϑςέν vdο srνν, ox, SEν π mQαοι rεxενν

*) Anonymus de comoedia: 7r0τ( 1„ Dourixos deurseoos Moboœui, Mdrcr oiros KAso*οννν.

¹) Vide A. Meinekii historia critica comicorum graecorum, Berolini 1839, pag. 157: Modoæb una cum Aristophanis Ranis et Platonis Cleophonte olymp. XCIII 3 in certamen commissa et secundo praemio ornata (argum. Ran. et Sophocl. Oedip. Col. p. 6 Herm.) in quo argumento versata fuerit, tum ex titulo fabulae tum e fragmentis quodammodo divinare licet. Videntur enim nescio qui(Sophocles fortasse et Euripides) de poesios prin- cipatu inter se concertasse, Musis litem dirimentibus.

³) Ib. pag. 171: Scripta haec fabula fuit in Cleophontem, turbulenti hominem ingenii popularemque auram turpissimis artibus captantem. Vid. Demetrius de Eloc.§ 294 et Schol. Arist. Ran. 690(677): xcel elco rodroν 10„ dnμασeνονχνοϑdeμ εᷣοεuν◻—ἀαεννo, zal snuie‿σezci d,νεμάμα αν Kao—†ονν roντον ενια⁴e d FSrον ακαα mἀ&|☛O–νν] edz ρνυιοeν ναα dνασννej.

*) odro&ασαυινιμαάασανν τ dοemα di ν εν α aραeςαν, σιe ²u³ ανεd⁴εέe⁵ι, Gοαι Aixlᷣςονοs.