9

Socrates quum Calliae domum intrans clarissimos illos sophistas adspicit, se spectaculi sublimitate adeo commotum simulat, ut quasi poëtico sermone uti cogatur, quamobrem 1 mε etc. Tum ad Prodicum transiens quum œ ⁴ Tarakor inquit, auditor sine dubio nihil aliud nisi oeε αezys s-xovtaæ animo supplet, quod lepidissime depingit illum propter valetudinem mul- tis stragulis involutum. Nam aegrotum eum tum fuisse vel inde apparet, quod postea, quum e lecto surrexisset, discipulis suis innixus coetum ceterorum ingreditur. Hoc quidem constat om- nem causam abesse, cur Prodicum mollitiae et luxuriae causa se ita involvisse statuamus. ⁴⁶ Ac tamen ex hoc uno loco Philostratus libidinibus eum deditum fuisse collegisse videtur. Nam quod scholiasta ad Aristoph. Nub. 360 monet:&rri νmηιdi dεα‿ero, manifesto ad Clisthe- nem pertinere et a versu 355 translatum esse jam Ruhnkenius vidit. Itaque quaecunque de dissolutis Prodici moribus traduntur, a sensu recti et honesti, quem in Hercule Xenophonteo prodit, maxime abhorrentia e sola posteriorum aut mala intelligentia aut mendacitate emanasse cum Platonis tum maxime Aristophanis silentio effleitur.¹" Quamobrem non est mirum, quod apud Platonem non semel honorificis cognominibus(‿2νππαε, 8&rεαοs) a Socrate appellatur. Quin etiam a jactantia et arrogantia aliorum sophistarum eum longe abfuisse apparebit, si mores ejus, quales a Platone in Protagora describuntur, cum hoc et Hippia comparaveris.

Vita igitur Prodici explicata et moribus ejus ab omni macula liberatis de ejus philo- sophia dicendum est. Sed hic quoque fontium penuria efficit, ut pauca tantum pro certis affir- mare possimus atque maxime nobis cavendum sit, ne nimis confisi veterum narrationibus aliquid proponamus, quod stabili fundamento careat. Ac primum quidem quaerendum est, num rerum naturae investigandae operam dederit. Suidas physicum philosophum eum appellat, Cicero ¹⁸ Prodicum, Thrasymachum, Protagoram plurimum etiam de natura rerum et disseruisse et seri- psisse dicit. Sed Ciceronis auctoritas in hac re levissima est, quippe qui etiam aliis locis omnia Pro- dico cum reliquis sophistis communia fuisse putet. Praeterea Galenus ²⁹ duobus locis librum ejus commemorat, cui altero loco de natura, altero de natura hominis inscriptum fuisse tradit. De argu- mento ejus libri ne minima quidem significatio est, nisi quod altero loco Prodicus eandem rem novo

46. Plutarchus quoque de valetudine infirma Prodici loquitur: an seni sit. ger. r. p. 791 e. I10 ι- oν τυιν m—πσσο⁶σ[Gjq m õꝛ ⁴νντ̈ τν τπτοιμτmν νεν̈ονεα μ‿ν, o oνs dε νπκααι νοσσdeiς œ 0ᷣα τπα‿ Asνonereie dd dooοαεuαν ϑſj νααάmꝛ]. Dissentit Zellerus p. 742. Dagegen ſchildert ihn Plato Prot. 315 c. allerdings nicht blos als kränklich, ſondern auch als weichlich.

47. Mirum est, quot viri docti istius rhetoris commento decepti sint, velut Meinersius, Tennemannus, Astius, Stallbaumius alii. Defendit Prodicum jam Hardionius.

48. de or. III. 32.

49. 7r. Grτοᷣνρερεόωιν 1, 9. T. 1. p. 487. Kühn. Ta ydg 1νννταααeνv, Fανσνα τεοσο£φαυσερς erriysroœmaz, a MeAiGασοωνꝙνα Ioνάαοο νη 1. J. et r. dνναμν φσανανα. 2, 9. T. 2. p. 130. T1061 x%ᷣ d' ε&eν τ m1τοι σα⁶σπανςα α̈⁴ εϑ̈ρπτον ν‿| μαι⁸‿ σσ χ⸗—kxeον ꝙναα 0 2ον εmπ⁵o- rr eνν εν τν u³οeςᷣ οεε αᷣεένα πταάα‿ πειαα‿ενννuν mπ m³εε ιν wƷέάṽας xeirat, guldrredr εννιοι το οde᷑eνμα ενταάd ανπτ oος αοις τνν ευντονς ⁶νεμάηασνι ν Aν⁴ ρς oοντον XMmηοοοπιιαάσ mM˖xwανςσ ευμεi ανυννιαηι ακœᷣ HAτνν