2

infensum in sophistas animum atque illam, qua etiam in Prodico utitur, cavillationem multis locis difficile esset dijudicare, quantum ei fdei tribuendum sit. Atque Aristophane quoque caute et consilio, quod secutus sit, diligenter considerato utendum esse vix est, quod commemo- remus. His igitur praemissis primum de vita Prodici, tum de moribus ejus, deinde de scriptis et doctrina dicamus.

Prodicum natum esse Julide, in urbe insulae Ceae, omnes veteres consentiunt:* unde cognomen ei fuit Ceo. 8 Quo anno natus sit, definiri non potest. Suidas aequalem eum et Democriti et Socratis,“ Eusebius Chron: circa Olympiadem 86 insignem fuisse tradunt. Socratis superstitem fuisse ex Apologia Platonica apparet, ubi Socrates ejus ut vivi mentionem facit. ¹⁰ Quum autem infirma valetudine fuisse videatur, ut ad extremam senectutem vitam vix proferre potuerit, eum Socrate majorem fuisse non est statuendum. Nec magis hoc licet per eum Pla- tonis locum, ¹1 ubi Protagoras eorum, qui adsint, neminem esse dicit, cujus non ipse pater esse possit. Sollertia autem et diligentia, qua Platonem etiam minimas res in illo dialogo tractasse

7. Suidas: IIoο ⁴ιισο Keos d αG Ke 1i vi Gον, τ0 1εμα d 2oν⁴idos.— Plato Protag. 339. e. 22 Iloddis, 9εσ uενννυι υιμιωισνωεντ.

8. 6 Keiog. Sic enim in recentioribus libris recte scribi comprobatur exemplo inscriptionum et num- morum(Bröndsted n. 7. 10. KÆrOT) et ionica forma Ku]ιοε(Theocrit. 16.44) et legibus etymologiae, quae ex voce Ksc Ks-4-og fieri jubent, non Kog. In codicibus manuscriptis saepe Kõog inveniri(Ast. Annot. in Plat. Vol. I. p. 44) non est mirum in libris ea aetate scriptis, qua soni&l et confundebantur OQui locus unus formam Kiog tueri videtur, cui Welckerus(p. 459) tantum tribuit, ut necessario sic seri- bendum esse putet, legitur apud Aristophanem Ran. 970 03 XIos αd Kelog. Heindorfius Protag p. 171., quem Welckerus sequitur, hoc fuisse proverbium et ad diversos utriusque populi mores pertinuisse arbitratur. Sed id falsum esse apparet, quum illo loco poëéta de moribus loqui omnino nolit. Rectius sic explicatur(cf. Kockium in editione Ranarum): Theramenes, Euripidis discipulus, praedicatur, quod sit sapiens et ad omnes res aptus; omnia ei bene evenire, quaecunque suscipiat: 0„ xœαναοςα πο ⁸9i- rᷣm aα—μιm Gυ*/ αοασ, Qꝛ:Q EEe 1 zx.εννν. His vocibus isitur Tεᷣοασνιέσ et rerr- 1Gανενν audientis animus ad ludum alearum traducitur, quamobrem poéta Theramenem ipsum aleae jactae comparans additurus erat ouν ‿s α KSos(non pessimus sed optimus jactus: hoc enim proverbium ſuisse confirmatur schol. ad Plat. Lys.: 26 ν ε½ 4/-ℳε ν½ ½τ⁴ vναιρνμέαινν Kοςσ εαά ꝓεεν 8A6„εοο, Xios dε τ ν ααάα αlν cf. Poll. 7. 205); sed post tria illa verba 08 Nios αda audi- tore, quid secuturum sit, animo jam praecipiente poëta, ut saepissime solet, ultimo verbo in Kelog mutato hoc efficit, ut et risum quam maxime moveat et Theramenem Ceum ab Agnone Atheniense adoptatum ludi- brio de peregrino ejus ortu lacessat.— Latine quoque ubique Ceum, sicut Dareum aliaque, non Cium(Spal- ding ad Quinctil. 3. 1. 10) soribendum esse apparet.— Cougnius nescio qua de causa Ceius scripsit.

9. Gανꝓνρονοο tHi uoxoirov od ASd-irou atque alio loco ⁴μαα ds œd odε TI00 0 v oα,ενονυες.

10. Apol. 19. e. Tooyics-x TI90 υε‿ ααœ πνπσꝑτηεααάςστονν„yd Sxααmσιοο ες 1, S&-r»„ 100„ sig νααςσσυντντιόανντπαεένινν‧ ονς véov, olc ‿εσσ τέ νςεααανιιννποωνιν IT9oiœ uνεᷣεeναάι 6 dAν οισωρνπσασι, τυιουαι ττεεεϑοουαισι Tdο ένεευιάων¶õ£̈ννονασHœs dτ4ννπαααάςά G†.O⁶ßGõ Suνεᷣναᷣ IOμαάασηαα dιινμαιας ααα τασανι ττνοσειια‿ενα.