Quaestiones Hephaestioneae,
Adiecit codicis Darmstadiensis n. 2773 collationem cum scholiis praestantioris classis(A) ineditis
Carolus Denig.
Longo temporis spatio inde a prioribus„Enchiridii Hephaestionei“ editionibus) intermisso Thomas Gaisfordius novam Hephaestionis editionem, adhibitis novis librorum manuscriptorum ex bibliothecis Anglicanis subsidiis, Londini 1810 comparavit. Hanc priorem Gaisfordii editionem Londinensem(Lipsiae 1832 typis repetitam) ejusdem editoris altera, priore longe auctior, trium insuper librorum mss., Parisini(P), Meermanniani(M), Saibantiani(S), lectionibus scholiisque locu- pletata, Oxonii 1855 secuta est.
Vix commemorari debet hoc loco editio ad fidem recensionis Gaisfordianae(edit. Lond. 1810) in usum scholarum facta„The enkheiridion of Hehfaistionon concerning metres and poems. Translated into English, and illustrated by& notes and a rythmical notation, wwith prologomena on rithm and accent, bi, Thomas Foster Barham Cambridge 1843.“
¹) Editio princeps Tlorentiae anno 1526 ex codice, ut videtur, Florentino, inferioris classis, cum scholiorum collec- tione, quam ab altera auctore Westphalio littera B distinguere liceat, expressa est. Deinde Hadrianus Turnebus Parisiis anno 1553 ad fidem fortasse libri cujusdam Parisini, nunc, ut videtur, deperditi, enchiridinm edidit, quae editio praeter scholia recentiora B etiam vetera A, tum primum edita, continet.
Quam editionem secutus Joannes Cornelius de Paua„cum hoc enchiridium factum esset perrarum, et guidam jam manu sua deseriberent, quia typis ercussum haberi non poterat,“ novis librorum manuscriptorum subsidiis non adhibitis, denuo„Hephaestionis enchiridium eum animadversionibus Trajecti ad Rhenum a. 1726“ edidit. In hanc Pauwii editionem undecim annis post D'Orvillius in„Critica VTanno in inanes J. C.„Pavonis“ paleas Amstel. 17374 summa qua fieri potuit acerbitate invectus haec dicit p. 408:„uem grammaticum(Heph.) post centum septuaginta tres ab ultima editione annos iterum in lucem emissurus(Pauaw), quia ejus eremplaria ita rara erant facta, uti ait, ut quidam manu ea deseriberent, nihil contulit ad novam αεοοοι commendandam praeter horridam eriticarum notularum suarum sterilitatem, et in ceteris omnibus zœru dæ illam Turnebianam evpressit, quasi nec a manuseriptis nec aliunde aliquid huic libello accedere post tantum temporis intervallum potuisset.“
Et re vera mirandum est, quod editor eorum codicum, quorum etiam D'Orvillius(p. 409) notitiam habuit, nullum inspexit, ne principis quidem editionis Florentinae lectionum rationem habuit, immo ne novit quidem. Nam ipse in prolegomenis editionis snae profitetur duorum librorum„ab 4A!do“ et Turnebo editorum priorem videre sibi non licuisse. Editionem autem Aldinam Hephaestionis, quam procul dubio cum Plorentina confudit, non exstare certum est. Huius igitur Florentinae editionis praecipuam discrepantiom simulque lectiones a viro quodam docto ex codice, quem nescimus, petitas et ad marginem exemplaris sui Turnebiani adscriptas D'Orvillius in vanno critica exhibuit.(Has lectiones Gaisfordius littera D signavit).
Duobus jam annis post Pauvii ench. Heph. editum Georgius DArnaud in„Specimine animadversionum eritiocarum Harlingae 1728 p. 95— 158 de multis Hephaestionis locis, inprimis de poetarum fragmentis disputavit.
1*