26

——

8

enim, quod Kayserus recte fecit, post x˙ν σφαειοο ponenda. At certe sententia, quae desideratur, haec est: ,Si ego ab hostibus captus essem, unde mihi pretium libertatis vindicandae compararem, mihi servam vendere liceret; quare grave atque inauditum est nunc mihi de patria periclitandi non licere de illa tormentis quaeri ea, propter quae in hoc periculo versor“. cf.§. 13 za* εαεν d- r1010» dικηόάαό⁴ εοον ει ταντm νν‿ arlæ Saαœerνιανεs νπ Znt an εν ενυννενέ⁴ανν νσεέα εοαιε εin. Quae sententia ut evaderet, Hamackerus in quaestionn. de nonnullis Lysiae orationibus p. 8, verbis el et 20όα̈ τ e£⁶⁸⁷ιον eiectis, Rauchensteinio probante(cf. Fleckeisenii nov. annall. philoll. 81 p. 326 sq.), locum ita restituendum censuit: 5 dειυν*εε εiε 4έυν ασιυιꝙταοων ασισασισοο εν τιόυ π³ε- 2lcν ́Æ,*+ dνν ⁴μοωι—πμνσάό wbἀt ο⁹‿, öο ερ⁴ομ⁶ςνιν Muellerus autem I. I. p. 4 scribendum proposuit: h) deuνν vε eis 2εν 10 ꝙw⁰ι‿fαασα‿εο εχ τ⁴ν τιποεια⁴ι Ʒςοιν•ςω ννςεον εε, e ⁴α z0*1οα αά* ƷισFƷ‿νο⁶ςνν. Neque dubium est, quin hac utraque coniectura, et Hamackeri et Muelleri, ea quam volumus, sententia efficiatur; attamen ut nihil facilius esse iudico, qduam cum Hamackero dummodo sententia servetur, quae verba explicari non possunt, ea delere, ita Muelleri coniectura ego quidem existimo textui, qui vocatur, iusto maiorem vim inferri.

Quare cum mihi quoque item ac Westermanno(cf. praefat. edit. p. XX.)„verba να 2ν ITToleα⁴ον glossam sapere“ videantur, quo glossemate textui illato quae Lysias scripsit, ea remota esse puto, ego legendum propono: MH deuνν e el elg 1ε⁴ενς εσeόmτοω σαιιραιαο d εαι 1αἀαιεμισ ³⁶σ doy⁰εον ειν τ⁴υμ ειμέένν, ε& ⅜eν ⁴μ⁴όπο Yπ3οιασ mcwuυö] ö11 ε80163»y.„Grave atque inauditum est, nam si ad corpus meum redimendum opus esset pretium compositum vel necessarium(x ο αe[νιυοιουν ex bonis meis mihi comparare“ cet. Mihi enim simile veri est librarium, qui sde lueiy in sim- plicius quidem, sed falsum sdcωr depravabat, verba εαν τνν ⁵‿ι⁴εαανν, quid sibi vellent, non intellexisse et cum glossemate æ τ⁴ντετοαευĩ/Omutasse, quod ad verba eic 40˖0 ꝙ&˖V5 ⁴⁵ραασιαs explicanda in mar- gine adscriptum fuisse arbitror. Sed ut Hamackeri coniectura(cf. Rauchenst. in Fleckeisenii nov. annall. philoll. I. I.) loci perspicuitas augetur atque enuntiata bene sibi opponuntur, ut Muelleri coniectura concinnitas membrorum accuratius restituitur: ita non minus recte Scheibius in vindicc. Lysiacc. p. IX. eundem Hamackerum demonstrat saepe erravisse„in eo, quod oratorem a dictione regulis cogitandi adstricta numquam digredi liberiusque, ne dicam neglegentius loqui passus est; in quo tenendum Lysiam non verborum iudicibus orationes scripsisse, sed reis et accusatoribus apud veros iudices causas acturis.“ Lysiam vero enuntiatum coniunctionale et participium sibi respondere voluisse invenies exempli causa XII. 40 O08 Aaxεdαe⁷οοεαινεπηοωοσοεεισπσονιον d“ ör2 8„0 1ιεαοο.— Restat, ut commemoremus particulam dv, verbo esiji-y additam, fuisse, qui censerent delendam esse. Quod iniuria illos voluisse ut intellegas, cogites velim tempus praeteritum esi opponi tempori futuro éryevieεα; quod si fit, particulam imperfectis sdei, sg,/, éx0*, errrον vel zd⁴αιον☛vel&νμέεινοω ν, 2lςα elxev, quaeque sunt similia, addendam esse docent Kruegerus gramm. graec.§. 53, 2. 7, Frohbergerus in appendice edit. I. p. 211§. 48, Rauchensteinius ad Lys. or. XII. 48 et 52.