25

sed rοαõẽτα ε continuanda est et enuntiatum νανια ν o*ν, dor el„α 4νεν o νπ w1⁴dοιιο, di αμνα αõƷνα diνααον εναά deοdονκιιαανννναάι parentheos loco habendum est. cf. Froh- bergeri et Rauchensteinii adnotationes ad XII.§. 68. Facillime autem particulas„ο et ds inter se mutari posse, cum utraque particula simili compendio„do per„ò et dε per d scriberetur, Froh- bergerus in appendice tom. I. p. 227§. 31 docet nec minus illas particulas saepissime inter se mutatas esse constat. Enuntiatorum vero collocatione, quam proposuimus, bonus sententiarum connexus restituitur omniaque egregie fluunt.

III.

Quoniam in iis, quae disputavimus, locos quosdam Lysiae corruptos verbis nonnullis vel enuntiatis transpositis sanare conati sumus, iam nobis in animo est aliis locis medicinam adhibere

alia emendandi vel interpretandi ratione, quam quae adhuc a viris doctis inita est. Talis autem locus corruptissimus, a viris doctis iam saepe tractatus et vexatus, invenitur in

Orat. IV.§. 13, ubi haec in codicibus leguntur;

7 deινν„ε&l 2 1έων ευισά το 90ℛμασιιοο 6α τ⁶ dο„ισ Ex 10 O11G*, SS7- dν 1ει Toiada⁵ οτ*, 14 eSoudöne, v1νιυυνειονπτις‿νμι mνο⁴ mη m⁊Q rÖ-9ε6 000⁸ 710969 1παφφ aorig 2 oeyeviOerc, 7160ʃ„ els 1„ v0iGιν½νQά έσσνασα

Mendum quoddam in verbis d els 4ενν 1ισ τον σσι³ιααοο εωυνια τ ³οσeά⁵⁶⁶σοσνει τ⁴υν 1101ℳ0tc» subesse haud dubie demonstravit P. R. Muellerus in dissertatione de emendandis aliquot locis in Lysiae orationibus, Rossleben(Halle) 1858 p. 3. Etiamsi autem cum hoc viro docto non consentimus, cum dicit verba el le ⁴έν 1ιυασισιιν σιιμααος ⁵6αια τ dρν⁵οσιον ευν τηιννννπτοQεαμεων ad nihil aliud nisi ad corpus servae ex hostium potestate redimendum referenda esse— id quod iam iudicavit Dobraeus, contra quem iure disputavit Scheibius in vindicc. Lysiacc. p. XI.— neque ad corpus oratoris accusati pertinere posse, cum ex altero enuntiati membro opposito(æe⁴οναένοντ dε ⁴μο ππιόοσι τι 1πμα☚άα⁵⁴ο⁸ε) haec verba necessario ad corpus rei ipsius spectare emergat, tamen id recte demonstravit vir ille doctus verbum sdcααα nullo modo ferri posse. Nam utut intellegis sen- tentiam, sive verba eig 400 τ⁷-.⁴.άόάς refers ad reum redimendum sive ad servam, omni sensu caret hic aoristus. Neque enim minus ineptum est de serva hunc aoristum dicere, cum totum pretium servae non solus dederit reus, quam de reo ipso, cum non intellegatur, cur servam vendat(esiν eν νμοω οϑ ads d4 5010¾11), quandoquidem pecuniam ad corpus suum redi- mendum iam comparaverit et solverit, id quod aoristo àdο³h significatur. Itaque Kayseri coniec- tura, quam in Philoll. XI. p. 158 proposuit: ex(?) sis uενν½ εσσ ꝙτο σιιμαασοο εέα τι ετοειναα⁴ον ‿ε dοαν αρνιοσν, non admittenda est, quoniam participium dεdodri non explicandum est nec verbis l&dxa vel S6sdæet“ nec verbis et vel öce vel öxοl εοακα. Sed ne verba 16νάνττνα⁴ων quidem

co loco, quo in codicibus exstant, cum eig 1 νν rον ⁶αιφαos pertineant, recte collocata sunt; erant 4