27
ꝑ
Orat. VII.§. 34. Mäorubæs pydo ε᷑m q˙απνπν 2os 19op, Teꝓανν rτι*νοι—Jαυ νe lq» o εοeςτοντνεε, oOdg SxeT)10„ 6m²¹³i aOs egoy 10 vion, 2 frotuos 2du 1, E&l Tνα 90040ι70, Nνοσασ⁴οννασι Sœœσνεεεν, Iroiisityos 0 ½σ 10„ 8epxo* 10XvO6reO» vEε,9& τ τᷣσιιο 16 α 700„ oν 705„ 8 ¼ε6».
Ita Rauchensteinius, coniecturis Reiskii do εᷣœν et Scheibii eiuto usus, iure haec verba restituit. cf. Scheibii vindicc. Lysiacc. p. 27 sq. et quae Rauchensteinius disputavit in Fleckeisenii nov. annall. philoll. 81 p. 747 sq. Rauchensteinius autem, vir ille doctissimus, quamvis de Lysiae et textu constituendo et interpretatione exercenda optime meritus sit, tamen vereor, ut probanda sint, quae de constructione genetivorum 100„ 10 2yn xν 2 20ν 105„ ℳ⁴⁵ν ν in editione sua hoc modo adnotavit:„Die Genetive zννν νωων und zνν εοꝓναν hängen nicht vom Comparativ ab, sondern von EAexyor, nämlich zbνν τονστον 4⁶νων, dass sie falsch sind, und ννν 4*εν eoyy, dass sie so sind, wie ich sage.“ Hanc vero constructionem, cui ipsa collocatio verborum repugnare videtur— expectares enim 16„ AAe„νον τυ r0drodo 6„yGν œν τν 20yG»ν 1ννν ⁶αμέαόννν 10 xνοεεοοeꝙ☛ Yνεςςρ— durissimam esse nemo est quin videat. Qui genetivi si obiectivi, qui vocantur, intelle- guntur, in Priore esset notio praepositionis nœrd(x⁶νν 16“„G„), in posteriore notio contraria prae- positionis ino(1νν εερꝓνένν); si autem subiectivi, idem verbum leyxos in contraria notione et refu- tationis et comprobationis usurpatum esset. Quare Scheibius(ef. vindicc. Lysiacc. I. I.) fieri non posse iudicavit, ut quisquam,„qui haec legeret, genetivos ννν τουτον 16„ον et rGν Ʒον τ‿⁶ν 6¼⁴Q cum vocabulo 2leyxo⸗ coniungeret.“ Itaque mihi videtur uterque genetivus ad comparativum ox½o- QGrεov referendus esse ita, ut haec evadat sententia: arbitratus hanc probationem fortiorem esse futuram quam et istius sermones et eas res, quas oratione mea comprobavi(vindem ich glaubte, dass so, nämlich durch Folterung meiner Sclaven, der Beweis zuverlässiger sein würde als seine, des Gegners Reden und die von mir vorgebrachten Thatsachen“). Quodsi locus ita explicatur, non intellego, quid in hac interpretatione sit offensionis, neque cur vocabulum oywr cum Scheibio I. 1. p. 28 in ex⁹ου mutandum sit.—
Similiter in eiusdem orationis septimae§ 38 de interpretatione verborum 8„νυμμνεμνσ⁴αάσι§σε 10, ꝗSoudij, orεεοοαιςσ τſõmäoreeu.νλ*2ον„ oOle o³2ο* leuxrOrvOinde„ uyels rer6 22xεενν ab eodem Rauchensteinio dissentimus, qui dativos illos olg et his verbis explicat:„olg, wie wenn er statt seiner eine Classe bezeichnete und um den Gegensatz auszuzeichnen, da er mit speciell den Gegner meint.“ Qua in interpretatione id artificiosius dictum esse mihi quidem videtur plurali olg genus quoddam hominum pro reo ipso appellari, praesertim cum neque in iis, quae praecedunt, neque in iis, quae insequuntur, reus ipse pluralis numeri forma significetur, sed ubique singularis numeri formis pronominis personalis primae personae. cf.§§. 37, 38, 39. Quae cum ita sint, dativos 2o7i948, 0lg, non masculini, sed neutrius generis esse suspicari licet. Pluralis enim numero ole multa illa testimonia(5⁴ασασeσάοε, udoruOes, Tex*ιαα§. 37) et res ab oratore gestae (Iuτοιονꝙνεια§. 31)) quibus se truncum oleae sacrae exstirpasse refutavit, significantur, singulari autem numero indicatur unum illud Nicomachi, quo agricolam reum id fecisse non probavit, sed
4*


