.

23

o¶/·/·˖/·˖/˖˖˖·ê· ůůêů··ʒêðͤ

Schuld wird als vollständig erwiesen betrachtet(§. 1), dann wendet sich der Redner gleich zu den Mitschuldigen, von denen die ganze Rede handelt; er bittet nirgends(?), den Epicrates zu ver- urtheilen, sondern stets die mit ihm Angeklagten.“ Sed quaeritur, num re vera orator in hoc epilogo, quem dicunt, illud sibi proposuerit, ut non Epicrates, sed ii soli, qui cum eo rei facti erant, a iudicibus condemnarentur. Etsi id viro illi docto libenter concedimus huius epilogi textum, sicut in codicibus invenitur, multis vitiis laborare neque pauca esse, quae manus emenqdatricis in- digeant, tamen quos locos attulit(§. 6 1ι✕ιGĩe⁷1νꝙ diærνν αννεε,§. 7 ³.,Gνυνeε ⁴έντ⁴eρουνραμέηοοε 10010„ et ³Gh 6ιν τιν νν“, νες εέςσς.§. 8 00 ½ d dοlεοες ααος αeοω⁴έμασf nusquam eam reorum significationem invenies, ex qua haud dubie emergat Epicratem ipsum in illo reorum numero non fuisse. Neque enim quidquam impedit, quominus eum ipsum quoque cum sociis vocabulo w cVel oodug intellegi arbitremur. Immo vero, etiamsi non dubitandum est, quin verba zu τιννσσωωσᷣσν⁵ειται˙ν(§. 1) spuria sint et eicienda, tamen suspicari licet iisdem verbis insertis, quo loco nunc in codicibus leguntur, alia verba excidisse. Quae autem illa verba fuerint, utrum z τιυσmσαꝛmςσπσοοσνπτν, quam coniecturam Falckius proposuerat, an œeπυιαασνερνννντεν vel guνμιπιαοασσdνταν vel quae sunt similia, nunc quidem discerni non potest. Certe iis verbis, quae exciderunt, reos accuratius significatos esse simile veri est. Ita fit, ut hic epilogus inprimis ad- versus Epicratem dictus sit(cf. Blass. I. l. p. 445 sqq), id quod luce clarius emergere videtur ex his verbis paragraphi primae: Karnydοονκτσαινεέν, 3 dνιορεές‿⁴⁴ νπαεο*, Eruοdous ⁴α ⁵αφꝙοσυάιναη et paragraphi sextae decimae:»Dv mνυν„ ꝗàddοες diνααστx, 2αταννρσσ‿ρμέρο Eπιιdτονυς 16ν d&εmꝓφ⁴ει τινυσααε. At hoc posteriore loco idem Muellerus Errexodzoue nomen ut ab interpola- tore quodam additum eiecit, quo nomine servato tota illa, quam proposuit, sententia prorsus refellitur.

Quo magis autem nomen„Enirodzors(§. 16) suspiciosum sit, hanc orationem ab interpola- tionibus non liberam esse illo uno argumento comprobare studet, quo verba y»öy eloν(§. 7) et ipsa interpolata esse Rauchensteinio assentiente affirmat. cf. P. R. Muelleri Beiträge zur Kritik des Lysias, Merseburg 1862, p. 14 et eiusdem viri docti disputationis de emendandis aliquot Lysiae locis, Halle(Rossleben) 1858, p. 5. Et recte quidem verba ¹)»d„ eiGio(§. 7), quoniam sine dubio supervacanea sunt et aliis locis similibus, quos attulit vir ille doctus, non leguntur, haud dubie delenda sunt. At haec interpolatio longe alius generis est, quam si nomen Epieratis interpolatum esse statuitur. Illud enim additamentum languidum et supervacaneum est, id quod de hoc nomine dici non potest. Quae cum ita sint, a P. R. Muellero dissentimus dicente oratorem id sibi propo- situm habuisse, ut hoc epilogo non Epicrates, sed socii eius accusarentur et condemnarentur. Nam loci illi, quibus illud dem onstravisse sibi visus est(§§. 6, 7, 8), ita explicandi sunt, ut accu- satio Epicratis ad eius socios quoque referenda sit.

Itaque illis locis a Muellero allatis socii rei pro reo ipso nominantur. Idem a Lysiae factum esse vides in clarissima illa adversus Eratosthenem oratione, in qua, quamvis orator unum illum Pratosthenem accusaret postularetque, ut capitis damnaretur, tamen ceteri quoque triginta viri rei facti sunt. Id autem Lysias fecit, ut scelera criminaque Eratosthenis, cui etiam collegarum crimina attribuuntur(exempli gratia Lysias de Eratosthene solo dicit XII. 22 œl elg 10000510„