22

AN

aald eiusdem verbi Aetrowoyeiy participium praesentis, cum enuntiatum negativum(æalꝛl zνν ꝛ 00G&vO ror' dnοσe⁴ςσεν, ν 6 1ιςι αά τος μαασοετe—e) opposito carere non posse videretur. Itaque ego quidem scribendum esse censeo ueydla d' εlεαρασς εisενννονd να— 16 11„ 0oddevò αmρονmτπμοστέασυν,—) 0 118 τος αποοοεεαεεν, dlld 1slelroνο ν ⁴α,νιιw α* OO93 G;, ita ut cum vi quadam dicatur illos non modo leiturgias non detrectavisse, sed praestitisse pulcherrime et libenter. Orat. XXVII.§. 3.

Kairod iνα—ν εlραdᷣ Sxeir wi dii, ddrxr er Oℳ⁴.ααν τι σιιςν ᷣrνιν⸗ÜXp

TT6A1„ æ³ 1.

Verba xs r6y ex emendatione Scheibii profecta sunt, qui dativum vH⁷ τπ ee, qui in libris manu scriptis exstat, in accusativum correxit. Sed mihi nec hoc nec illud ferri posse videtur, quod utraque lectione, et tradita et a Scheibio proposita, non apta sententia efficitur. Dativus enim z§⁷ 7r6lei aliter explicari non potest nisi„pro salute civitatis“, id quod dicere arrogantis esset, accu- sativus autem r»y 6t» ita, ut respublica ipsa in summum vocari discrimen dicatur, id quod nus- quam in hac rations nisi hoc loco significaretur. Praeterea si Scheibium secutus legeres: d*πταησ 2»y XO*εμασέ zal Gονσmηάπσυ wανν τιμν α ου⁷, non intellegerem, quid sibi vellet haec sententia, quam Bauerus(cf. Die erhaltenen Reden des Lysias übersetzt von Bauer, Stuttgart 1856) ita ger- manice reddidit:„Welche Hoffnung auf ferneres, Wohlergehen der Stadt darf man aber haben, wenn die Existenz derselben auf dem Gelde beruht und dieses diese hier stehlen?“ Pro- fecto inepta est haec sententia, quoniam salus reipublicae non in pecunia, sed in civibus posita est. Id potius sibi voluisse orator videtur: Quam spem salutis quisquam etiamnunc habere potest, si salus accusati in pecunia ac non in civitate i. e. in civitatis iudicibus posita est, pecuniam autem ii, qui magistratibus praesunt, auferunt? Quare verba mihi ita emendanda videntur: zœdl x xoxr ε&πηdu Sxeuν ri dασσνοαιασς, rörcy dν IO*/⁶μασσισᷣ b dd Gπνναι mκα 1bꝛĩ??ↄà 6163

Orat. XXVII.§. 4.

Kal uley Sroos dieααεᷣασ, dι το αταον ⁴dιυκιμαμ̈αο mνονμαςσαστο(?) 1⁴μ̈ν zœτept- 0α⁵σm½ 100109 65 4menpioæoe, 105 2⁵⁴το˙ο αeς³d—|⁴ ατν uνοοονννς l 700„ νσά„urαεναε νοουενν* 00 ½ rερφ„οουασσνσ 4n ν œαe 04 160ʃ 700„ 10„-

udrο α 700„ ddεοσρν 700 G 10ο rOdτπιπονε⁸. 7 Id satis constat zourov et dπν una ferri non posse et uni alterive verbo adhibendum esse emendationem. Quare iam Schottus ddvraw in ναν mutandum esse censuit,„quod aut ipsum aut simpliciter auτιυνσα se velle Scheibius in praefatione critica editionis suae p. LXI profi- tetur. Attamen editores in textum, qui vocatur, neutram coniecturam receperunt. Et P. R. Muel- lerus(cf. eius Beiträge zur Kritik des Lysias, Merseburg 1862, p. 13) 1⁰⁰, quod depravatum esse existimat, in zourwy corrigendum proposuit his verbis:„Soviel scheint mir aus dem Inhalte dieser Nachrede hervorzugehen, dass dieselbe nicht, wie man bisher angenommen hat, gegen den Epicrates und die mit ihm Angeklagten gerichtet ist, sondern bloss gegen die Letzteren. Epicrates