21G4 16 11Q d„ονꝓνανέωeννοι, σννν ◻ηνουπαι³ονονναιρυένσοι τα‿ μωeονασ, s 060+% εα ³ινϑο„ο ο νιν ælO„ναανμιρνοι εσ), in maius iudicum odium vocentur. Quod quam verum sit, ut intellegas, praeter alios locos conferas velim XII. 1 1Q öw5zd,.rO r eyενοο αι τοσσνσνιαν ι πν xiοναοεα. XII. 2»v de od r.v6rGνν z π˙οdeυεαςσα, ν ανις τεοαε 1πηάνν τπsν εέννιοσασ dννν ον τανοια ετ μασ XII. 28 τονα ι r0 rOldνανντνα, dv elg d—†σάςσ ατος eεμαέοσσ (xiv alrεαeυ), ε&iνος ενμά ⁴eπμεταασι XII. 37 1.απησq ⁴αο εο‿—νέ⁴ιάι εϑ⁷τν dον⁴ρεα πάσας όννν Jaßeiy, XII. 90&l uεν ν⁴αoο τοιντονι εαάταυσεςνε, XII. 91 d⁴οσε σνν8☛σοπειι ⁴υO-⸗ονυνν dννοιQνφ⁵ςασσμρέηνουι εeνμιν oά‿νν εαννmνꝓμασασασ νσ

Quare mihi quidem orator, postquam ii, qui ante eum dixerunt, culpam rei satis demon- straverunt, hoc epilogo id agere videtur, ut non socii soli, sed Epicrates ipse condemnetur, qui quodam modo princeps ceterorum est. Nam Epicrate largitionis et peculatus condemnato socii eius quoque condemnati videbantur. Itaque nomen Epicratis in paragrapho sexta decima delere nolumus, praesertim cum, eo deleto, in peroratione imperativus riuuαeνe, quamvis ad hunc idem nomen Erixgdroug per participium nετιαιυρρισ⁴νεενοοo pertineat, omni obiecto careret nec rei ipsi satis definite significarentur. Itaque Muelleri coniecturam zοWE⁰F(§. 4) non admittendam esse nobis videmur probavisse.—

Ut vero ipsi medicinam huic loco adhibeamus, aut dνμιν αν pro dmπαντανν legendum censemus aut dmπeνεα in insequentem versum post vocabula zνν αντ³ν transferendum proponimus. Utraque autem nostra coniectura evadit bona sententia atque illa quidem emendatione dνν Aν haec:„eo magis vos vitupero, quod Onomasantem(?) damnavistis, absolvistis Epicratem, quam- quam ambo ab eodem homine una i. e. eadem oratione accusabantur, iidemque contra utrumque existebant testes“, hac autem deμαντιιν genetivi transpositione haec:„eo magis vos vitupero, quod Onomasantem(?) eiusdem criminis condemnavistis, liberavistis Epicratem, quamvis idem(utrum- que) accusaret iidemque testes omnes ad unum contra utrumque existerent.“

Orat. XXXI.§. 20.

0 olvby Sαυe oldα, ö ι ευνμές dυαρεοννινς deει„dνꝓννα‿ᷣοσνemν πε αἀτον ν oi olzero vuydονοοσασ τοαντα„⁴ο εστέν, doi εt*α νυ⁸⁶εν αι ο ααερριννο, did να raëdr‿ diνααον ευιαι e(οοτσιςνυαμι οdα Aνν ν d rh Auνονι τα̈η v6ενε νπτπανσ ½ε ν rεεεοιπιιασα τον ioον Ʒεννπεααεαιτο rενκνσαοιμινοιςι οε⁴εν sdνν dg pp, d⁶ iᷣ ν ιεον αεmφ..

His in verbis nec pronomen zαονιαα mnec particula pao satis explicari possunt. Et cum Rauchensteinius quidem loci difficultatem praetervolet et zοιαανα his paucis verbis interpretetur: „roldͦννα, sein Benehmen gegen die oixeroοα, Frohbergerus observavit haec:„Toixõa ydo sori: Was? Man möchte annehmen, es seien ein paar Worte wie d πωεον τονmτονςι αυτον ⁷ασερναμέμνα o. dergl. ausgefallen; dι μαα αĩια erhält erst dadurch eine logisch und formell richtige Beziehung,“ Omnis vero loci difficultas facile removetur verbis, quae sequuntur: 0la ν⁴μϋν odν εαυσασ mQvzeꝛ ṽ-n’ a⁵τοων εασιην⁶⁷οεέι,πασαοι⁴⁶ααι ante rã‚c positis. Quod si factum est, oratio non verbis zπσνισνα„⁴ἀς