18

10„. ιυνιον εεκ dmππενκιαιονεμέυκαι ππτιέέτιο, dννριν έν ε2eo, eum, quem illis verbis rreo* oν πμπαπτ ⁹ςσ dicit, accuratius definiret pronomine rν έ&ρααιναον opposito. cf. Scheibii emendatt. Lysiacc. fascicul. Strelitz 1851 p. 35 adnot. et eiusdem viri docti lection. Lysiacc. I. I. p. 351 not. 55. Ut autem 105 8ãe¹⁸⁸⁰˙(§. 3) excideret, hoc modo factum esse verisimile est: librarius quidam, cum verba 10„ 2ααι(§. 1), quae in margine glossematis loco scripta invenerat, textui, qui vocatur, inseruisset,§. 3 eadem verba repetere supervacaneum existimavit ideoque omisit vel delevit.

Jam restat, ut tractemus coniecturam Emperii(cf. eius opusc. p. 314): αοον ν⁴˙ς αι v 0d⁴ ενςρ dέιο ⁴πꝓι pro α⁴oν ν⁴νς ατ⁶ν ναἀα ο⁶ενοςσ έμιον νmονι⁷νν Quae coniectura ut comprobanda sit, valde veremur. Et Bekkerus, Bremius, Foertschius απσν servaverunt, quod Franckenius et ipse in egregiis illis commentationibus Lysiacis p. 73 defendit his verbis:„eum enim abiectum et contemnendum putabam(nimirum dum in vivis erat); aptius ρ.ααοο τάα ο⁶ςενοςσ dεοο de homine quam de re dicitur.“ coll. Isae. II. 43. Eam interpretationem comprobaverunt Rauchensteinius in Fleckeisenii nov. annall. philoll. 93 p. 659 et Kayserus in Philoll. XXV. p. 309. At Emperii emendationis patronus exstitit Frohbergerus, qui in appendice tom. II. p. 155 non modo haud paucis locis allatis usum vocabuli αι³ de re quoque dicti demonstravit, sed etiam haec disputavit:„Der Gedanke: ‚ich würde es dem Theomnestus verzeihen, wenn er mich beschuldigte, seinen Vater getödtet zu haben; denn diesen hielt ich für ein schlechtes Subject', ist doch unpassend, insofern es sich gar nicht um eine eventuelle Rechtfertigung oder Entschuldigung der That, sondern lediglich um die Nichtbeachtung der Schmähung(νπ) handelt. Vielmehr fordert der Gegensatz zum folgenden den Sinn: ‚Ich würde eine solche grundlose Verläumdung mit Verachtung strafen; meinen Vater(?) aber zu vertheidigen(?) gebot mir die Pietät.“ Profecto si orator, cum ρAααων ασςαν scriberetur, illud sibi voluisset, inepta esset oratio. Orator vero hoc sibi voluit: Theom- nesto, si dixisset me suum ipsius patrem meis manibus interemisse, hanc(xcν εονάιμένιανν) ignovissem iniariam; nam eius patrem abiectum existimabam nec flocci faciebam— neque hanc(1cνν εονμέμνο) iniuriam actione instituta persecutus essem; nam quamvis tale quid iniuria et criminatio esset, quoniam αm⁶ρνos appellarer, tamen mihi tale quid crimini verteretur, quod re vera non modo non crimen, sed praeclare factum esset, cum istius patrem abiectum existimarem nec flocci facerem. Qua in re silentio praetereundum non est verba Q&ααœlνν τ ¶m⁊cèl 000ν6 d&ν ad 10„ αιέα mασςqεανυιο relata bene recteque opposita esse verbis 1rE¹ 105.ατ‿ο το εμmρ⁴μόμυιισο οντ 1π᷑ dSiov peyern dOu raAt α π 1e4 (§. 3). cf. Rauchenstein. in Fleckeisenii nov. annall. philoll. 93 p. 659. Nec minus απσν iure defendere et posse et debere nobis videmur, quod patrem Theomnesti hominem malum pravumque fuisse orator aliis quoque locis commemorat, ut§. 23: dl' τι Ʒέκατεεον εα* ενα σεέμετμ⁶νέιν †σ£ινωω 8 ι 41**⁄ 000" αεςσ ⁴e(εαtu, et§. 28: 05(i. e. 105 5ιmMuοος)&rl α vd zije doeεri 1d νέεα—τος τ ειιμεειεμειοιι ¹εοοσς dνανεεα, 1d dν 1000 1α τν 10τ0% αμχαηις ι ναενα 100 10G T0 OAeHlcνν°ντ σιυριο αrοες deidliæ, et§. 29: 2* ⁴μένν ꝙ, ν⁴ςοες dοιuoral, 3% duelroug slod uò² veœeναιιςε ⁶ννειςι, ταοτ‿ μό³ον ονσ dεέιοε eloο§⁶eν⁶ον ⁷ναο, drα τꝛ½½ ²uν 06⁴⁵ρμαάασ dυυασνται, 1ς à d 0dx&oναν Denique Emperii coniecturam ideo admittere nolumus,