§. 8:*œα τανοπα ³˙, öνι Ʒπ 1 ι‿ενιααονςα leys(fortasse eléyere, cf.§. 7 ureOeidere,§. 8 Aéyere, quibus locis in codicibus ieπεςοεde et eleye reperitur), odg eode snrάy 1ε»„. Quae cum ita sint, recte mihi quidem videtur Franzius in editione sua p. 225 dixisse: „Ad unum inimicorum repente convertitur oratio, quae immutatio menti inflammatae oratoris praeclare convenit.“ Quare existimo hoc in enuntiato eam inesse sententiam, qua orator dicit eum hominem, qui male de se dixerit, eo molestiorem sibi esse, quo magis ille id egerit, ut suae dignitati studiosus esse videretur. Haec autem sententia ut in verbis graecis facile et aperte cognoscatur, necessarium esse existimo, particula zl post*νσνϑασι deleta, verba„dν⁴ον έeιο acreinsty in ⁴.νιο ς έ̈☚ œαetney mutata ante evoxlei inseri et locum ita restitui: b 1000 1(cod. Palatinus 1R², similiter alii codices) 4⁴ον⁶ςσιει⁵⁴ον νααmαμιαι, eroxe (Sc. 22⁴⁴ο·pn bG„ε 1⁸* πα⁴εονοο ε.mτεοισαασιο doοε εμο νεοεα. Particula zat eodem modo irrepsit, quo VII. 23 2 μααρανο, et pronomen ös, quod, verbis alio loco positis, non intellegebatur, librarius delevit; quod cum fecisset, non modo xcrεέιναεν in zœrεεαeνν mutavit, ut hic infinitivus quoque ex rον—σπmπτνεέ⁵ονοο εmτπιααιο dependeret, sed etiam ö% ye, cum sententia careret, in dors.

Orat. X.§§. 1 et 2: Ey èsetv„do τ odeνένυν τννπσαητνέοα εμi ραάρᷣρκςεν mρμεέᷣτονονένυασαι⁶ννειρ⁴αναι. 2„G à˙ α 1y Ʒ0 ν⁶αααιυισν 1με dmπνιακνιονευνυσαι mσπηναιετο, συννν⁴eραννσμαετωσαντι τισν oυlνννμά̈ουνννι ραάανο e⁊ ydo αν α ddevds dεεον*⁴ιꝓουσνππQ².

In his verbis, sicut in codicibus manu scriptis leguntur, z„ 2⁴ααισηαον in suspicionem revo- canda esse arbitror. Quae verba si suo posita essent loco, negandum non est in insequentibus enuntiatis discrimen inter necem utriusque patris, et Theomnesti et eius, qui hanc orationem dixit, inepte statui, cum, verbis τ6„ 6⁴αηόσσν positis, nullo modo de Theomnesti patre cogitari possit. Quamobrem verba libris manu scriptis exhibita corruptelam ita contraxisse existimamus, ut z„ 2,⁴αντσον alio ex loco ad 1„ œανreεοα dccuratius definiendum a librario quodam huc translata sint. Atque verbis x ½ ανασνn deletis nominum controversia, quae in paragraphis 2 et 3 inest, ex ipsa natura articuli x»„(ατ⁴⁶αα) quasi sua sponte proficiscitur. Nam quod orator dicit: ν„O αιερσα u' ꝛεᷣœαοosew dnerrrodr, non statim apparet, ad utrum patrem haec spectent verba, utrum ad patrem Theomnesti, qui verbo εᷣαeo άe intellegitur, an ad patrem oratoris, qui pronomine e signi- ficatur. Quae cum ita sint, hoc loco verba 10„ 2⁴αιιιαd delenda esse censceo vel potius, articulo 10„ in z⁰5 mutato, in§. 3 post αας τππααιαοο transponenda. Nam ut 10„ ⁴ασιαο§. 1 extr. deleamus, ea quoque re nobis persuadetur, quod orat. XI.§. 1 codem modo simpliciter posita inveniuntur verba: öxι αμιν τυντꝙαμαχααα νμνιõoO³ἰↄCC,orey dεονενα, additamento 1 u⁴ααντον omisso. Id autem eo gravius existimandum est,„quod undecimam orationem, siquidem eo nomine digna est, e decima excerptam esse constat et alteram alteri lucem afferre consentaneum est.“ cf. Scheibii lection. Lysiacc. I. I. p. 312. Blass„die attische Beredsamkeit von Gorgias bis zu Lysias“ p. 611.

Ut vero zod εραάαυπσαοο in§. 3 post ro5 πανπτσ collocemus, eo adducimur, quod in§. 3 oratori faciendum erat, ut, cum verba εοσ⁴ τν τππάαταοσ opposita essent verbis§. 2:„ d' ε⁴έν

3