dubium videtur, quin Lysias sic scripserit: oò„dο dνυπ συσνιιιꝙαασννσν τοο ντινν νε 1„ν αμeOηον⁵σε, dα³ ααοειοσασσν. Nam postquam particula llà in superiorem irrepsit versum librarius ⁴ααρναινοιν cum iis, quae praecedunt, coniunxit particula al, quam ideo eieci.— Coniecturas vero Foertschii, qui scribendum censuit: od„d⁴ο ⁶νπαν συνρσασσσ ν d11d 0οτπ⁷αƷε 16„ν d⅜ποσιυσ,&! vll Hlονσιονν, et Cobeti, qui Bekkeri emendatione dαμαα m— œα probata sdπμοοασε pro απησνα legere vult, Sauppius Il. I. satis refellit.

Orat. VIII.§. 4. .——„— vlτοιοντυαι ενoxe, dœrνε τπειοσι ππεονοσο ε&ετοινm⁶σμπτο dοαν εαοων τσεσσσα να ιέdο ναο νπœτεεmπει.

Vix ullum verbum huius paragraphi a viris doctis coniectura tentatum non est, quare merito Scheibius in praefat. crit p. XXI. hunc locum„corruptissimum“ vocat,„cui multa sint adhibita sanandi genera, quorum ut aliud alio incertius sit et contortius, ita improbabilius.“ Nam coniecturas virorum doctorum, si leviter tantum inspexeris, te non fugiet aut extra modum exce- dere aut non satis bonam efficere sententiam. Inspicias velim coniecturas Palmeri:*α τιοο οrο eyoxlei, ödνε εo Mlelovog Smοιςσρτ ϑοοσσέν έφν τεαάαι ν ναέάιοω() Sο œανeπαιν, Marklandi: vτοιο Oντωυα εντοxleε, e eol leiονοο π ο⁷πσ⁵⁷εσ τ dowet S⁴οσν mκνν³ες ασα μἀ 1ν mγ (ita iam Taylorus emendavit)&ᷣμα œsueiy, Emperii:„ατοον ο˙dOg 0y Sroxl y eσ.σ ππνέα IelGTOV ArOαœα☚σια doveiy ⁴αοσν νdεανα ναά 2έdον εμαο εκαάσisv, aut ατοιοιο⁶mτς,° „ναεεαετε μεκο³ι πιιεμονοο εeηοωσασι ⸗ d4405*,de0daνα, diνι ⁷ινειέι⁴ο zœενσαα, qua verborum mutatione sine dubio nixus Westermannus locum simplicius ita emendandum censet: 2.ετι% O 08 6roxlel, ög pe sεο* τπνονοο εmτιοισση dozelv εαμαα ει⁴⁴εο ⁵άσ τα dνFνι 2 μ σG ◻ οστε πωeάι.

Quas coniecturas quominus probemus, inde impedimur, quod comparatione reo* τπααονος nοιςσωσπσ dοweiν Ʒ³εμοι εν⁶εασα oεtõ zæd μνο εαμο ureueiy vel œreiney perversa efficitur sententia, quae perversitas illis coniecturis ex parte minuitur, prorsus non tollitur. Atque in ea quoque re mihi quidem erravisse videntur ii viri docti, qui, suν νœαeiπey scribendo, illa verba ad eum rettulerunt, qui eorum, qui putabantur amici esse, calumnias et iniurias oratori denunciaret. Eum autem hominem hoc loco non significari apparet ex his§. 9 verbis: é&xεννοο„ο εα εταεο C6 Gαεμ νοο dνm1&ſpelle rols&uοας deαeννρα ος, uei dε lreur d Ʒ⁶eπένιmx—⁹οςσ εεενινον léyere. Nam quomodo is molestus dici potest, qui oratori morem gerit? id quod in Westermanni coniec- tura inesse cognosces. Quare non minus ab Emperii, quam modo dixi, coniectura quam a Kayseri emendatione discedimus, quam protulit in Philoll. XIII. p. 160 zæros 0⁸T 1„Gν IASTIT 1*, dére εονε πιανονοο επινν⁵⁶αα dοακαν εμeμον ½νdeοσαι uεοωνõꝰ⁊g' So0ν ineiy. Nam quid in hac coniectura sibi velit verbum dxetν*εασ, eo minus intellegitur, quod ille non tam visus est oratori consulere, quam re vera consuluit. Itaque Kaysero verbum doxely delendum erat. Accedit, quod oratio non modo nimis quaesita et contorta est, sed etiam repugnat verbis