14

AAAᷓAERANAA’ZWWSKd

coniecturae, quibus Rauchensteinii coniecturam adicere volumus, qui in editione III. scribendum proposuerat öze pro ögs, nunc vero cum Meutznero ad Scheibii 5% confugit, et Hamackeri iam a Scheibio(cf. eius vindicc. Lysiacc. p. 23) refutatam οσmα⁷, dg et 1εε᷑ν, quamquam bonam exhibent sententiam totius loci rationi accommodatam, tamen recedunt plus minusve a codicum scriptura, quae si defendi potest, sine dubio servanda est.

Atque ut omittamus illas emendationes, in quibus recensendis ne iusto diutius iam morati simus, veremur, id accuratius inquirere nobis est in animo, utrum ea, quam codices manu scripti exhibent, lectio ferri possit necne. Id vero recte iudicare non possumus, nisi eam, quae par est, rationem sermonis Lysiaci habemus. Existimamus autem lectionem traditam ög defendi posse, si post ⁴ονα maioris interpunctionis signum ponitur, quo efficitur, ut ex uno enuntiato, quod voluerunt interpretes, quasi duo enuntiata: deuνᷣταα Odv raAeρα et ög el ε̈ν πμπαιςανεο αμἀοτοασς — olerct Ʒονάνει νεένειςασ statuantur. Ita fit, ut sententia, quae in utroque membro inest, multo magis sua ipsius vi utatur atque ita augeatur. Haec enim est sententia:„Iniquissima patior; Ille enim(69), si testes produxisset, ut iis crederetur, postulare poterat; cum autem ei testes non sint, tamen mihi nihilo secius poenas solvendas esse putat.“ Quoniam igitur hoc modo enuntiatum d9 et εν τπαεςσε— T0⁴ννααια*τν△ά☛νεέςσεασα per se stat, non modo oppositio, quae inest, magis effertur, verum etiam persona accusatoris, qui pronomine relativo„emphatice“ significatur et id, quod stulte sibi vult, acerbius perstringitur. Itaque mihi quidem videtur òν, quod in libris manu scriptis legitur, retinendum esse. Nam Lysiam tales, quamvis duras locutiones, praecipue in enuntiatis relativis non evitare, id probatum esse velim verbis, quae leguntur XXV. 1: 205„ dεm νκαηάνQ‧νο‿ιν 9ια⁴ςμ ο2 dνααεεονντες τνν olzεεεαιυν τυνν ˙³οτοιαιν εμφσπηιιονυνιαασαι ι lασισαόμο εldονε τοοςσ ⁴μι⁶εέν ddixoννεας*ωα 1⁸σ ττ εενμαά νναςν 1τπονοσσ νεε⁴αdνενννν uν εiειν νμεε αm⁷⁴ᷣυον εεέν Ti νυνντœτν Seν, quo loco non minus utrumque?, quod in codicibus reperitur, servandum esse existimamus neque aut in zal aut in et aut, quae sunt similia, mutandum. Certe utroque loco durities quaedam cognoscitur, quae cum aliis quoque locis Lysiae inveniatur, non est removenda. cf. IV. 10 F. VII. 15 9. X, 27 d9. X. 31 d9 u„. XII. 40 Olrννες. XII. 83 0010. XXX. 25 8. XXX. 27 d. Madvigi syntax. graec.§. 106, d. Frohbergerus ad Lys. XII. 40, XXV. 29. Exspecta- mus sine dubio„do; sed ea particula apud pronomen relativum pro demonstrativo positum a Graecis omitti solet eodem modo, quo in lingua latina particulae„nam, enim, sed, autem, igitur“ et quae sunt similes, a Romanis omitti debent.

Quae res cum ita se habeat, ut vix putamus merito viros doctos codicum lectionem dG in suspicionem vocavisse, ita verba zxοiν τν εννμν quae sub finem huius enuntiati leguntur, corrupta esse iure existimant. Atque tantum abest, ut verba εναα να τνννν τννν μμιαν oler ⁷νινυα νεένέσεσασα Sana sint, ut ea, sicut tradita sunt, vitio quodam laborare manifestum sit. Neque enim interpretatio Rauchensteinii admitti potest, qui in editione III. verba zl τꝰν 1 Syuicv hoce modo germanice explicat:„Nachtheil, auch diesen, nemlich 1υ mεlræ αάνν αμαἀαο- z ναe. Weil er keine Zeugen hat, so glaubt er, ich müsse auch keine haben, allein ich habe welche und zwar euch selbst(§. 25).“ Eam vero verborum interpretationem satis apparet nec verbis