13

————

posteriore collocavit post verba eαοοππ⁴mνeάων εdt“u. Ibi cum non intellegeretur, in αmO³εεεᷣα mutatum esse suspicor, ut hic infinitivus ex eαμοοαστππ⁴εινν oεναι dependeret. Sed dνπηοοπἀεeηπνν elx nullum desiderare additamentum negari non potest, quoniam idem verbum, initio huius paragraphi item absolute dictum est. Quodsi sententiam, quae nostra coniectura efficitur, respicimus, bene procedit oratio. Postquam enim homo ille accusatores non potuisse probare sese exstirpasse oleam dixit, pergit:„nunc vero oleam sacram vel oleae sacrae truncum me evertisse demonstraverunt“, ita ut haec verba cum ironia quadam atque acerbitate et cum gradatione(dmπιννανρη— d*lεε⁴εέιέασ dicta sint, qua sibi opponuntur verba accusandi et probandi.

Orat. VII.§. 23. In codice Palatino ita legitur: deενπτσσσσα ο ν μαεςσφσ. dg 21 1εν πμόςςςo 2dοσαςο, τντο eν εέoν πο, 2re⁶⁴ν dε dακ lν ι,&eO ²d rαντQυν ραμά‿αeν oleεiα ⸗Lνινναι σάνεεςσσσι: x roöro(emendandum est 1GG)⁷ ſu*ο̈ν dHαάσυνια⁴᷑. 0d„⁴ο dνινιυ Hοαιασσνσσν Ʒe0 (in ceteris codicibus exstat aut âlla aut dald) 1² ν εᷣ 1„ ⅜᷑eκησαέι να dουιοσ. d⁶.ςσ ϑι ο⁵ακχ ⁴eέι τ αιι τιι—Sνναρνν Sxe.

Fere omnes interpretes atque editores Lysiae offenderunt in pronomine relativo dg9. Atque profecto dura esset oratio, si ad verbum ⁴ονα cogitatione addendum censeremus umπ⁵ τυπο, ad quod pronomen demonstrativum referretur relativum dg. Quae cum ita sint, alii aliam inter- pretandi et emendandi rationem huic loco adhibuerunt. Et primum quidem Hamackerus Kaysero probante non solum mente, verum etiam calamo adiciendum esse putavit imπ⁸ τοuτoν vel d*d rou- rout, quae coniectura iustos fines mihi quidem videtur transire neque admittenda esse, quamvis non negem illis„verbis d*τ τοuui additis orationem bene fluere et valde perspicuam feri. Deinde Westermannus(cf. eius commentatt. crit. in scriptores graec. part. IV. p. 5) prorsus eiecit 0, quod asyndeton, collata Franckii adnotatione ad Demosthenis orat. IV.§. 14, legitimum et post formulam d dνOονν eεuνæroy et quae sunt similia usitatum esse dicit. Atque profecto nihil facilius est quam, quod verbum primo obtutu non intellegitur, si totius loci sententia non dissol- vitur, omnino delere; quo facto, certe omnis remota est difficultas. Scheibius autem, qui non minus quam Westermannus òô hoc loco ferri non posse iudicavit ideoque eiecit, aut particula ydo post verba el 1̈᷑ addita aut particula özi, quae in ös mutilata esset, ante æl ⁴μιιν posita coniungit enuntiata. Quodsi sententiam, quae ex coniecturis, quas modo dixi, existit, respicimus, vix possumus pugnare contra Scheibium, praesertim cum illa coniectura, qua„de inseritur, bonus orationis cursus efficiatur. Cum autem Scheibius ipse utramque deseruerit coniecturam neque amplius defenderit, alia eaque nova proposita, vix opus est illas reicere emendationes, quarum illa iusto magis a codicum scriptura recedit, haec quamvis lenissima mutatione, tamen mutatione verbi orta est. Novam illam coniecturam Scheibius ipse in praefatione editionis suae Lysiae p. XIX. his verbis proponit:„Quidni igitur scribas ᷣoοeχσ, 60†% s 1ε» etc.“; quae verba hoc modo explicat vir ille doctissimus:„iniquissima igitur patior, quatenus(quandoquidem) si.“ Profecto hae omnes