12

AAARAARARERARA;RNNN

locum verbum eπꝙνοςοντα mente repetendum esse. Lysias enim tam perspicue componere solet enuntiata, ut vix putemus tot verbis interpositis ex dreοανρσνν eum hoc loco voluisse dνηꝙσοσοντασ intellegi, id quod eo difficilius est, quoniam non eadem verbi forma, sed pro passivo medium, pro aoristo tempus praesens, pro prima singularis numeri persona pluralis tertia intellegenda esset. Quam difficultatem ut evitaret, Meutznerus in commentatione de Lysiae oratione ιοι το ⁶σeνοοι Lipsiae 1860, scribendum proposuit dπκάινιααννι μα pro dνπάνοαςσν τ 1έν, ita ut idem mπεeκοωαρσοωντο ad vvyl 1ε ν dxνeuν referendum esset, id quod Rauchensteinius merito reprobavit in Fleck- eisenii nov. annall. philoll. 81 p. 845.

Neque tamen dubitandum est, quin in verbis wvt εε αeφην ⁴ρσάαάσεειέωννεο⁵νμμεάνοιι εέιε εμέιμν Taυνσσν ve alrlαν αCοτdτν εlα αl(οdeεεœ vitium insit. Et recte quidem viri docti hoc vitium in verbo Gmπαοσεsεα᷑ inesse putaverunt, quod hoc loco uon potest sine artificio explicari. Atque Scheibius, quam in Vindicc. Lysiacc. p. 9 proposuit explicationem verbi deηοdesενι, in quo notionem „efficiendi vel faciendi“ inesse voluit, iam ipse deseruit in lectionibus Lysiacis, quas protulit in Jahnii annall. philoll. supplem. I. p. 309. Quae cum ita sint, Westermannus secutus Marklandium suspicatus est et deesε mutandum esse in dνπeναέ έάαα(cf. Westermanni commentatt. crit. partic. IV p. 4.)— certe haec est lenissima mutatio— et inter verba r-xdy et dꝓœεsez inse- rendum qaoiv, e quo accusativum cum infinitivo coniunctum„u μαε ⁶eφηχν dꝓα eu pendere vult. Quam emendationem non modo Westermannus ipse, sed etiam Rauchensteinius et Scheibius, cum probassent, in textum, qui vocatur, recipere non dubitaverunt. Atque Scheibius in lectionibus Lysiacis(cf. Jahnii annall. philoll. l. I.) se recte id fecisse ostendere studet his verbis:„Librarius enim sive visu oculorum ab uno verbo ad alterum aberrans seu compendiorum parum curiosus aut gnarus ambo conglutinavit.“ Hac coniectura bonam effici sententiam et omnia bene fluere ac perspicua esse satis apparet; at vero si verba inserimus aliaque mutamus in eodem enuntiati membro, facile fieri potest, ut non orationem, sed oratorem ipsum emendare videamur.

Similem viam, quae multo maiorem veritatis speciem habere videtur, ingressus est H. Sauppius, vir ille doctissimus, qui nec verbum deνπχοεiεα᷑ι libris manu scriptis traditum mutavit et ex„yov, quod in codice Palatino supra 006 G ενοο scriptum legi iam commemoravimus, restituendum esse putavit 1„ ouoαν. Hac Sauppii coniectura eandem, quam Westermannus et Scheibius et Rauchensteinius volunt, sententiam evadere luce clarius est, verbum πποdeiεæν autem non emen- datum nisi artificiose hoc loco explicari non posse iam indicavimus. At cum utraque coniectura aut alterum verbum mutetur vel emendetur, aut alterum illud quidem non mutetur, sed paene sine ulla extrinsecus allata causa inseratur, mihi quidem neutra recipienda videtur, sed id videndum, utrum aliam emendandi rationem invenire possimus, qua ante omnia id demonstretur, quomodo factum sit, ut oratoris verba hoc loco ita corrupta sint, et explicetur, unde„verbum ᷑mOο⁴εεα, quod nullam admittat interpretationem, irrepserit potueritque irrepere“,— id quod neminem unquam„satis explicaturum esse“ Scheibius putat. cf. Scheibii vindicc. Lysiacc. p. 9.

Videor autem mihi, nisi fallor, hoc loco dᷣemηι³εεεαάeeω recte scribere, quod Lysias, si pro genuina lectione habere velis, post verbum †αασεεεν posuerat, librarius autem ex priore versu in