11

d'&ν ri dοοωπνπον ⁵⁴‿ασσυιισοεον ον εεeννον τωοιπαιοσ,wvđ ν˙ν̈1 οα(aor.]).§. 14 669 dur eοsνέν ευ ‿‿οερέεαεσα ατον dο 1οντο oε dεεονιννο εαιασυιοσνωφαά‿(postulatum igitur erat ab reo, ut tormentis puella interrogaretur) zãĩπ△ν aορσσeποοο ördo τi εεννεέεοαασ εέοστκννπην εεο eluꝛν.§. 15. 0d pAà*νποο νν ε r0⁶1ν 1νQονπάνπν εμαιτοεσεσσ νυμ³α voοεeu der znie Huεεεοασς, Sg ols rods ντoν oizérag ElOv SMdααςμεαασα Neque minime hanc orationem esse Tôyov deu- 1eoy vel öoreoov in eadem causa habitum apparet ex his paragraphi 17 verbis: d*³⁴αν'ſ Ʒι‿ρμαυο ey nëy is zcνιν ατεςνον(aor.!), oO?τοεα ds ode nid reνeεκ(aor.!) urfj, quibus ex verbis satis colligi potest accusatorem, cum timeret, ne puella dolore tormentorum verum diceret, ipsum altera oratione id fieri vehementer vetuisse, quod reus, cum manu missam illam esse diceret, priore defen- sione postulaverat. Accedit, quod epilogus orationis(§. 20) prorsus convenit alteri orationi, quam nulla iam actio in Areopagi iudicio sequi solebat. Quod vero Blassius 16y„ 501εo» statui posse negat:„Aber die Hauptrede hätte alsdann wenig mehr als die Erzählung enthalten können, indem im Uebrigen der Beweis hier vollständig vorliegt“, id nec probari potest nec refutari. Nam de priore oratione, cum perdita sit, iudicare non possumus, et si concedimus eam vix quidquam aliud quam narrationem causae ſet certe postulationem tormentorum puellae adhibendorum] continuisse, non minus concedendum putamus oratorem artificiose et prudenter argumentum gravissimum innocentiae, quod accusator de puella tormentis quaeri vetaret, altera oratione tractavisse. Qui cum accusatorem illud facturum esse praevideret, quo iudices magis hoc gravissimo, quod refuatandi et reicendi potestas iam non data erat, argumento commoti eiusque recordati iudicium suum facerent, rectissime et prudentissime id ipsum argumentum in hunc locum atque in hoc tempus distulit.

Orat. VII.§. 2.

In codice Palatino haec inveniuntur verba:

052 ϑνεμυηοο d dyν ⁴μοιzwϑιςσνναέν„ do de φάν 10 1νυν mποοτοοπ 2lly &ν‿ νς pio dopœνiεeνν,„ud G 1008 20νμέό̈οπι ο⁸ιςο rρσιο⁶ςσ τιννQι‿οινιπυαασνσ— 1νοιντπτεοςσφ˙εερσν&mππαι⁴⁶ νi εααν τοτοιν τοιν ουνπάον α⁴εννι⁴ αε d0 09 200ν, »ut de G.ν ,Oαεειιέμιινν, 016 ⁴⁵εe νοι ⁴2⁸ ‿μόων αινιν τν diνιαeν ⁴νιμοοπτdeν &ly ⁴mνιμοdε εᷣα*, Hrolg de εꝓε„‿ νέκιον τι ιe 904.,ꝙꝗJyety, quibus in verbis supra 0ldαενο scriptum est„yov.

Haec verba corrupta esse neque enuntiatum hoc modo ferri posse, neminem esse puto, quin videat. Quare viri docti aut artificiosae interpretationis viam ingredi aut coniecturis huic loco medicinam adhibere conati sunt. Ac fuerunt, qui, cum verbum accusandi sive dicendi, ex quo accusativus cum infinitivo coniunctus vot eε α doραœασiewν penderet, desiderari non posset, ex verbis, quae praecedunt, aemπνέ̈ ⁴α¶ τ⁶ ν πουντον εlαdæν ije pie daxrigews hoc loco arbitrarentur cogitando addendum esse eονανπσα Quod falso facere eos Rauchensteinius in adnotatione, quam ad hunc locum fecit, probavit, cum diceret adversarium eiusque socios in dicendo accusationem mutavisse et recessisse ab illa ratione, quam in scripta accusatione inissent. Sed altera quoque causa mihi videtur esse, cur minime concedere possimus ex dmeroã ad hunc

2