10
——ᷓ
Verba autem ita intellegimus: Quamquam iniquum(sc. mihi) hoc ducebam ſet etiam nunc duco], sc. puellam tormentis interrogari, quod non tam propensa in me quam in adversarium est voluntate, tamen hoc periculum facere volebam ſet etiam nunc volo]. Eodem modo, quo hic odν 1ον elxov, in paragrapho 17 quoque zcrεςνν legitur particula à» non addita. 1
Jam vero aliud quoque argumentum allaturi sumus, quo probemus omittendam esse parti- culam ày. Existimamus enim oratorem hoc quoque sibi voluisse: Quamquam iam in priore oratione demonstravi iniquum(sc. mihi) esse illud vel quamquam iam in priore oratione illud mihi iniquum iudicavi et etiam' nunc idem iudico, tamen et illa in priore oratione dixi et in hac dico me paratum esse hoc periculum facere.
Hac interpretatione, ut ab eo, quod instituimus, digrediamur, satis dilucide significavimus, hanc orationem, quam Lysiae tribuendam esse sunt qui negent(de qua re vide, quae Blassius disputavit in egregio illo libro, qui inscribitur„die attische Beredsamkeit von Gorgias bis auf Lysias“, Leipzig 1868), esse alteram in eadem causa ab eodem accusato dictam, quam vocant non deνεεοο⁵οναν, sed deiνrevν vel 501εαον 1⁶„νο, quarum orationum generis exempla exstant tetralogiae illae, quibus Antiphon orator fictas tractat causas. cf. Meier und Schoemann„der attische Process“, p. 711, not. 24(„Auch von Lysias, Isaeus und Lycurg werden mehr als zwei Reden in einer Sache bei Harpocration und andern angeführt.“). Ob id ipsum in hac quarta oratione testes non citantur et producuntur, et testimonia atque argumenta ita commemorantur, ut iam in priore oratione prolata esse videantur. cf.§. 12 ε&νᷣ τG ꝙτκ̈κικιιο⁴μαμν ταά⁵ εμαςμιμνμνιινν νό̈˙q oἀ̈H⁴dLεdeνακ‿. Attamen non negandum est his verbis allatis non refutari Blassii sententiam I. I. p. 590:„Die vierte Rede hat das unglückliche Schicksal gehabt, dass der ganze erste Theil verloren gegangen ist,
und zwar schon vor der Zeit des Palatinus. Dieser mir unleugbar scheinenden Annahme, die auch Scheibe und Francken vertreten, stellt Sauppe(ed. Turic. adnot.*) die entgegen, dass eine Deute- rologie vorliege, indem allerdings bei den Klagen zοαιναα᷑αοο ε&ν ναροννοας wie bei denen νν eine doppelte Verhandlung stattfinden musste. Aber die Hauptrede hätte alsdann wenig mehr als die Erzählung enthalten können, indem im Uebrigen der Beweis hier vollständig vorliegt. Dazu bezieht sich der Sprecher in einer Art Recapitulation(§. 12) auf die Zeugnisse(ex τ⁰ ⁸¹³ Te*ε⁴αι 0iνν ετα ⁴μμαάεστμμοσινν), von welchen in dem erhaltenen Theile nichts vorkommt. Ueberhaupt ist die Annahme einer Deuterologie, wo die Hauptrede fehlt, lediglich bei ver- schiedenen Sprechernstatthaft!“ Id quidem recte; deureooloyl« non est haec oratio, sed deuτεοοσ vel ëorεοοσ 1⁶ ν(Duplik), qui(cf. Meier und Schoemann I. I.) in eadem causa ab eodem oratore et eo quidem, qui reus factus erat, habitus est. Hoc autem mihi quidem hinc colligi posse videtur. Maximum argumentum, quo reus innocentiam suam probaturus postulavit, ut de illa puella tormentis quaereretur, ab oratore significatur ita, ut satis appareat reum illud iam priore sua defensione postulavisse, negavisse autem sua altera accusatione(deuréo 16„) accusatorem. cf.§. 10 α᷑£ρσιmOœń deινυιυν επινοαενονναά να τποmς dπαιασ σνινωά⁴αι eG ςμνα, erdr
¹) Hanc adnotationem in Sauppii editione reperire non potui.


