9

—òꝙ»"nꝑx—O—A

formarum xεlν et exeb“« falso ante exesvæ collocata esse, quo facto et i»y in â mutandum erat

et Sxeiya deletum est. Coniectura mea concinnitas utriusque membri oppositi egregie restituitur, 3 4»„ 2 1*b„ 1.„ 3 2 7„„* 2 1 22

cum verba ũνννvif ⁴ιε̈μντ ωτ⁷⁴οσι, du'*νᷣ ε‿αεν xetui et zν αuiœν, duννυν αμάνπν³de geerra bene

et accurate sibi respondeant.

Orat. IV.§. 17. Kal 0d 1.εαι ο⁶ε raντ1. 2ꝓG dvνιςσον lxoν αση̈σιαασεεορν, dνſ dεειυdu- „Evνο ν½ τον το.

Ita praebent hunc locum sine dubio corruptum libri manu scripti praeter codicem Lauren- tianum, in quo verba oudèr ννν pro Od⁴eν ν τακντ⁷½ et&οe oνα ν pro ανν dνοo» reperiuntur.— Verba ey zaurn tam simpliciter posita merito viris doctis suspiciosa sunt; non satis enim, quid sibi velint, intellegitur. Lectio autem libri Laurentiani οd, 4Gαά☚ι 0⁶εν ανκm omnino sententia caret, nisi mutaveris elelε. Quod etiamsi feceris, tamen et in tautologia, quam vocant, z ud⁴³μοτα †de atque d ode elne oddéy æuri et in participio Sααααeς˙*εioφν offendes, quod au'ijg vel ziο ³ναοσον vel tale quid desideratur. Accedit, quod particulam dy nonnulli viri docti necessariam esse putaverunt. Quibus de causis Scheibius scribendum proposuit: αl ot 1u*αεαιι 03 d» S αντz. S*οο◻⁵⅜έ ⁴μeρισον εαleτο αασασνισεσσ cet., Sauppius:*di od 1εκαι ο⁸⁶ενμν ⁴ε raνυπσ e 1ον lτο ν‿ ꝙεαασασυισσεονσ, Rauchensteinius:„α ο τυmς‿εαν νμεαεεν 0d: 1.αάQi½ 2ym νιμασοσν εlν dασσκααᷣ εονε, Kayserus lα 1μαἀςαστασ deε, ör, duid ali ãnxrra 1d αα- x9εννα m*υκ☛αάυι õr1dↄ—bhratr zalroe vel simpliciter æl ο 1„νοσοαιν νν οντν ν ꝓοꝙε 6νν ααασωισε⁵ασ α.

Ac si iam nostrum est dicere, quid de illis hominum doctorum coniecturis sentiamus, Kayserus extra coniecturae modum prodisse videtur et multo plura mutasse, quam opus erat. Nec magis Sauppio, Scheibio, Rauchensteinio astipulamur propter ea, quae iam diximus, quod ey zaurn non satis intellegitur neque particula» necessaria neque ²α ο Ʒ1αευν*νιμνκ⁵dεν ν⁶ε&ν, quo- modo Rauchensteinius scribendum proposuit, satis perspicuum est. Utrique autem sententiae et „neque quidquam latebit in illa“ et„neque quidquam in occulto futurum erat“(Rauchenst.), con- dicio addenda fuit, illi:„si de illa tormentis quaesitum erit“, huic:„si de illa tormentis quaere- retur.“ Quare rectius 3aαασαασεioνσ in enuntiatum, quod praecedit, quam ν ταυοmτmι vel aνiν mutata forma in enuntiatum, quod insequitur, transfertur.

Itaque legendum proponimus: ⸗α* ο 1ε⁴ ο⁴³⁴εeν αναι ααανααςειασσσ.&ꝓσ‿ d˙ Oue 1-0» eIxoy, da' daενεν⁴υνενον τοντο. Neque enim minus facile oõꝰro ad obv 70 elxov quoque mente additur, quam hoc zν1 ipsum intellegitur 3αασεε⁴οα xαzs vel 6 Sαασαςeuν aurizv. Totum autem locum suspicamur inde corruptelam contraxisse, quod librarius verbum ααωνςεεονςα glossae loco ad verba oux 100&Ixov adjecit. Quo facto postquam idem participium post zwνννε excidit, zaνυν⁷ν⁹ς aut in sv raννm⁹h propter oudey aut in aury» propter lice facile mutari poterat et, cum particula dy adiecta esset, librario d&y kooy in unum verbum contrahenti negatio oux supervacanea videbatur.

Itaque particulam ν hoc loco abesse volumus contra Scheibium et Sauppium, viros illos doctissimos. 2