8

AAAARᷓmRAmRnEnAQ;nE

ita interpretanda sunt, ut zς½ eioõdous ad eœτνοει pertineat et verba olg ο ꝭͥεα 1109001 ad explicandum z½ ldoug addita esse putemus. Quam interpretationem, etiamsi 7οNwac,ignificare idem atque eigiot statuamus, duram et nimis artificosam esse atque simplicitati orationis Lysiacae vix tribuendam esse cum viri docti intellexissent, pro xοοσοι alii aliter conicere conati sunt: Reiskius 7roνον, Cobetus 7oαοντ, Dobraeus ouνααo vel ποοσεειο, Scheibius σισαασιαο, Kayserus 7100910¹z0(cf. Philoll. XXV. p. 313), quam coniecturam Kayserianam, ut lenissimam et optimam, Frohbergerus in textum, qui vocatur, recepit. Et recte quidem, si Reiskii emendatio ναιοειν pro ποοϑα probatur.

At nescio an menda loci facilius tollantur, si verbo οοσνσε non mutato non minus leni con- jectura ezνεν pro ezetvy scribitur et x* post dς sisοdous ponitur. Qua coniectura haec efficitur sententia: Ancilla eum accusans confessa est sese ipsam postremo, quae Eratosthenes voluisset, nuntiasse herae cidemque(ezel⁵) tempore procedente aditus Eratosthenis commendasse vel com- posuisse(„vermittelt habe“) et quomodo ille ea uteretur i. e. cum ea stupra faceret. r008 16να autem in eadem notione stupri exercendi usurpatum invenies Xen. conviv. IV, 38:» dε ποοε zα 6†,%00 11 σα σάι-ʒ9d ud ν dεν⁹, 0010 6⁴jm0 α.οσο ⁴(☛ε⁷, ore αd ⅜eν ττοοέιι, u*π‿εᷣ- aοmσηόσιονιααε νμ⁴ε dι 2 1μυι⁶εέ̈ια οοᷣ cfdd 89ε16 ˖ ετ Gνχ. Atque ne offendas in plurali numero 0lg 1001R⁹, cogites velim his verbis, cum 71009104 praegnanter notionem verbi eistéyxe quoque contineat, significari varios modos, quibus accesserit ille, ut aliena uxore uteretur ut sua ipsius.

Orat. IV.§. 2.

KGA* Ʒντ⁴μν dνεedοοσυι σ.31εαν Jνεοεο 2oιν τπτποονηιἀσμμεμνοο, ννν ε ναν, d** dπ⁴⁴³σν, ꝛm⁷m ey, 00¼ dy àXA- 8o lns(6⁶eιένοο*υν αρν ⁹ έωOόυ) ö⁴ 0 i³αοι—so! ντονꝙHmφπα⁴μές τοωτ”FWtvvilc Sc.

Recte Hamackerus et Scheibius(cf. huius vindicc. Lysiacc. p. X.) dοννενeiuνν in suspicionem vocaverunt. Nam tantum abest, ut mutatio illa bonorum propter puellam facta sit, ut nulla alia de causa inita sit, nisi quod alter alteri ut fortunis melius instructo ob munus quoddam publicum (Asετονοωννα) obeundum mutationem bonorum obtulerat. Atque etiamsi vix quidquam certi de ratione initae mututionis statui potest, tamen licet per coniecturam augurari adversarios ante litem de mutatione bonorum actam et una emisse puellam illam et communem habuisse(cf.§. 12: quolus ydo οοmςπηνκι ταἀνάο iijs Se* εεα 10 IGν Aαναα⁴έμιι ισοωνπ..§. 16: τ dnioxe(imperfectum!) 10‚x„ d ⁴μ³⁴ἀις‿mω‿εςιν dοꝓ⁹οο aurετεσ ixεεν) quae illa bonorum mutatione accusatoris solius facta esset(cf.§. 1: œαeεοις ε τπο ετμαννντιυινν ϑι‿αενυιμϊνον deουeσα 10 εον τι G*νϑρσιπστοο, 4νν*νυυm⁷- μάν εουοοσ συννουον⁶σσ], mutatione bonorum autem composita, cum iterum communis esse deberet, ab altero contra pactionem initam non invita retenta esset atque inclusa. Quare mihi, pronomine àd in i mutato, verba d εαεκ hoc modo videntur trans- ponenda esse: Kal νν έν dτεεοοέν νν EAæs drelv-,p, αzκς εστ τπτονυιισάσεέννοε, 29 d' xlrixvy, du' ννν mπι⁶dος rεᷣνα, Obx dν ι Ʒoον siei etc. Verisimile autem est verba 5„ 2Aagev a librario quodam omissa, deinde in margine posita, ab altero librario propter similitudinem