7

æ

At quid de olr' en‿ενάννν Scribendum censeo: ö 6ενμαον, quod öν⁄a librariis propter negationem et praecedentem et sequentem facillime in ouz' mutari poterat. Sententia autem haec est: Ac primum quidem probato me, dum sub triginta viris domi versabar, equitis munus non fecisse nec illorum dominationis participem fuisse. Ita fit, ut„do particula§. 4 non minime ad illud öνν εeOηε⁴—αονν referatur.

II.

Quoniam de aliorum coniecturis egi, iam ipse seriem coniecturarum, quae in transpositione unius vel complurium verborum nituntur, in medium proferre volo.

Orat. I.§. 15.

Jy dxe⸗νος εeνιαοενεᷣοενν, d ey eεμεοοο£Sꝙ%εοοοιν Gνννwνϑε οά⁹σιοοέν ‿α ddονκεεςσσι—ƷοÖnt- SOuαα, ινοεέεατι ι³εαςι εeροεα αάςνανν, tcrrey, k⁸ ESeOev, ra&l,, r0 lrοv. Verbum dνμlᷣα si suo loco positum est, certe aliter explicari non potest quam„iam non eodem modo quo ante i. e. minus saepe quam ante“(cf. Frohbergerum ad hunc locum), quam sententiam in hoc enuntiato inesse vix crediderim. Nam ex verbis„dy 2½ 9908 ⁶§. 16 emergere videtur Eratosthenem illius mulieris, quacum antea adulteria exercebat, domum omnino iam non frequentare, id quod illa graviter tulit(ad ⁶έ 6νQννεροσοευ r α⁴ιες˙σσάαα—*οωινππ⁴ειοσασαασα). Quare mihi videtur νμόοιοσο transponendum et scribendum esse:„» Sxeiroς dνοεασς εμeνμ⁵οιτvev, ita ut haec evadat sententia: Convenit me anus quaedam clam missa a muliercula, quacum ille similiter(sc.

ac cum mea uxore) adulteria committebat.

Orat. I.§. 20. Kaνν⁴⁶οεει—τιιιον αμέν‿⁴ς εd 1¹ εꝓπ†ο ν αά—mφ 1009101, dreα dες aονπ τπ2εν aα eiscyysidete vad d dεν, ² Ʒ½οm☛ο TrOOCOel,. 1ς‿%εαςd ονς ols 100 π 1108001.

Viri docti, cum menda quaedam in huius paragraphi verbis inesse viderentur, varia vocabula coniecturis suis vexaverunt. Atque recte quidem Dobraeus νυ*ν mνοοτοσ ⁰èPHvo aει*ν 1πμαέωοσοσεοι scripsit, qua facillima mutatione ambiguitas, utram mulierem adierit Eratosthenes, uxorem rei an servam, simplicissime tollitur. At dubito, an Frohbergeri coniectura cuνπνν&εοαeρνεαdeε prο αωm elsyyellets, quamvis lenissima, non necessaria sit, cum illud r satis bonam efficiat sententiam. Confitetur enim ancilla sese ipsam postremo inductam esse, ut ea, quae Eratosthenes sibi mandavisset, nuntiaret ipsa sc. dominae suae. 3

Quae autem sequuntur et in codicibus sic scripta leguntur: zœε ⁴αςσ εακε⁵ν τνςmπmον⁹ TOO89 in α τmς.◻⁴d oνς ol 10 ιο⁹α 7100910¹, non emendata omni sensu carent. Ac primum quidem viri docti in π G%»εi offenderunt, quod Reiskio auctore in m16σ⁄σεεε mutari voluerunt, nec minus in verbis ⁴eς εκςαοσςσ 106⁷ĩ½ m1τ ο Q* quae si cum Scheibio, Cobeto, Westermanno servantur,