6

quam illud„neque accusor“, quod Funckhaenelii coniectura ⸗al— de do†œνᷣεουν 200νονμσαηι significatur.

Nec minus cum eodem Rauchensteinio dissentimus altero loco

orat. XVI.§. 3, ubi in libris manu scriptis ita legitur:

— 423 7E„ G„„ 7 2 7 2 à

00rO de ασμοdεeε, ςᷣ ou inneuor our dd Moor enl d 1u⁴νονιαα ³ε — 7

Ʒετειονοω Qμmα qπννιε τονεαας.

Etiamsi Bekkerus, Westermannus, Scheibius aliique verba oböe' 2rεοννμυð conati sunt tueri, tamen ea argumenta vix reprobari possunt, quibus Rauchensteinius(cf. Philoll. XIII. p. 216) et Frohbergerus(cf. eius disputatio in appendice tom. III. p. 151) praeter insolitum usum particulae obre, qui apud Lysiam exemplo caret, in illis verbis alteram corruptelam latere demonstraverunt. Quare Rauchensteinius, particula ouz' deleta, aredmνωηάμον in§. 4 prius post rroltzelag, nunc autem Sauppio auctore(cf. Philoll. XXV p. 147) post απασοιπιέσνυισιν m„speciose“ collocavit. Cui coniec- turae, quamquam bonam egregiamque efficit sententiam et duritiam quandam tollit, quae, si verbum deest, in enuntiato negativo: ²œα ονrε 26νν rεαιφαανν qQᷣμη³ειασουσιμιμναρνν ντε ιεη⁄ιιοστσσιαμιννε τ τππιεεsα cognoscitur, tamen id maxime repugnat, quod hoc modo singularis numerus ꝓπεκ ηακιμονων q'nter pluralem „ueς doο πœάmτηνο modo praecedentem et pluralem„1‿αιαην§. 4 et αᷣααeς§. 5 statim sequentem inclusus multo maiorem haberet duritiam, quam quae ferri. posset. Neque haec orationis duritia atque asperitas removetur iis, quae Frohbergerus adnotat tom. III. p. 158:„(der Singular) aus- reichend, da nur für die Person des Mantitheos dieser Umstand von Bedeutung ist.“ Hoc si verum esset, Lysiae, quo duritia illa leniretur, eodem iure„19νν pro„ννϑνmιν scribendum erat. Quare vehementer offendunt numeri tam celeriter permutati non modo in iis, quae subsequuntur, enun- tiatis, verum etiam in eodem ipso enuntiato. Quae cum ita sint, Herwerdenius Marklando et Dobraco auctoribus pluralem erπκεmνσημοννe“, qui mea quidem sententia necessarius est, restituit et illi coniecturae suam coniecturam adiecit, quibus adde, quae Kayserus disputavit in Philoll. XXV. p. 314. At non concedendum iudico opus esse verbo eredmνκιμονmνε ν in§. 4 nec post ²ασισιιοουιμιμιμ̈νιπνπ nec post roltreiag, sed unum verbum„1⁄⁴ε sufficere censeo. Ac ne offendas in insolita collo- catione verbi„1⁵ϑπτμνν, quod si in fine enuntiati positum esset, nihil dubitationis efficeret, memento verbum„19ευν hoc gravissimo loco alii eique graviori verbo cessisse et ea ipsa collocatione oratorem significare non commorationem domesticam et reditum, sed diversa tempora sibi opponi, quibus Mantitheus, si quidem voluisset partes triginta virorum sequi, redisset, ita ut iis verbis, quae sicut posita sunt, cum vi quadam premuntur, verbum„1ϑοννεαν includatur. Dicit enim orator Mantitheum non iis temporibus, quibus utile esset rebus triginta virorum studere i. e. quibus muri Athenarum diruerentur et respublica everteretur, sed iis demum temporibus redisse, quibus illud periculosum videretur i. e. quinque diebus antequam Thrasybulus et qui cum eo erant, in Piraeeum venirent.