5
membrum eiusdem enuntiati referenda est, non ad alterum quoque enuntiatum particnla zal continuatum. Idem intelleges ex iis exemplis, quae attulit Frohbergerus ad XII. 47(vide inprimis illud exemplum ex Lycurgi§. 65 repetitum), Rehdantzius et Franckius ad Demosth. IX. 27 et 57, Madvigius in syntaxi graeca§. 189. Itaque si cum Rauchensteinio negationem ad verba quoque zꝛ τας ⁴μυέν τπτωας daiag cet. referendam censes, zai in 0ddè mutandum est, non in uꝛ 0d quod Funckhaenelius in Fleckeisenii nov. annall. philoll. 109 p. 808 proposuit, propter ²αετοι 0d initio paragraphi positum.
Verba, quae sequuntur, d αραiseσά⸗»vpt Olrοννα, cum corruptelam contraxisse viderentur, transmutatione particulae g lenique coniectura Rauchensteinius emendanda existimavit in G*ᷣαά̈νεε (—eνιεειον Hamackerus), ⁸ vupt Ol*ομμασι At hac coniectura congruentia sententiarum vehementer violatur. Profecto languida esset, opinor, immo supervacanea accessio οσ νυνε τσιέωιασ. cf. Scheibii vindicc. Lysiacc. p. 25. Quae cum Rauchensteinium ut hominem sagacissimum non fugerint, in appendice edit. sextae p. 272, postquam Meutznerii coniecturam dοze(pro zæl) iure reprobavit, suam ipsius iam in editione tertia prolatam et a Kaysero probatam coniecturam:&14νςσ vel dεααα⁴αοιςσ eς oἀςαάαιν νυι τεμοωιασι his verbis commendat:„Und in der That hat dieses den Vorzug, da sich ανοιιιαα õo—ṽd 0ννοομαα und ebenso die beiden Participien genau entsprechen.“ Id recte quidem. At etiamsi de negatione non quaeris, cum obτ⁷ν d⁷εοσmQωκεαν et ςρᷣ αeσσάεων ¶ tbi respon deant, cui verbo respondet eixνοτιινα vel εαυναααοσςσ⁷
Quid plura? Nisi fallor, nullum verbum lectionis traditae nisi forte zal in αιιαοαα, quod ipsum quidem nescio an necessarium sit, mutandum est et signum non tam interrogationis post Olverα quam puncti ac post„„οννμαμι gravioris interpunctionis ponendum. Enuntiato 2ατοαιετςι εμενεαοαας cet., quod ab odò dννπαοο non pendet, affirmative et id quod agricola reus fecit et id quod nunc ei crimini datur, satis dilucide cum summa utriusque membri concinnitate sibi opponuntur, postquam, ad quam normam vitam suam instituisset, orator utroque membro prioris enuntiati non minus apte exposuit. Itaque verbis zds 1έν αμαααsς εata obr(i. e. ut feci) dεοαασασαενυπνασαάσνοσααα apertum factum(„der offenbare Thatbestand“, Funckhaenelius J. I.) agricola reus comparat cum inani criminatione(„der blossen Beschuldigung“, Funckhaenelius) zĩνν ꝙσεμοοεαν μς eꝛeαeεέιννινυ⁴ένωια et cum acerba quadam irrisione, non cum vera indignitate, verum et falsum inter se conferendo, fatuitatem accusatoris demonstrat. Quare hunc locum difficilem ita patrio sermone interpretor: Und doch wenn ich kleine Einbussen(Nachtheile) so hoch(sc. wie ich es gethan habe) anschlage, so achte ich doch wohl Gefahren, bei denen es sich um meine Existenz handelt, nicht so gering (sc. wie mein Ankläger mir Schuld gibt); und doch, während ich die Menge von Oelbäumen, gegen die ich eher hätte freveln können, offenbar so(sc. wie ich es gethan habe) pflege, werde ich jetzt angeklagt, als ob ich(Sc. wie mein Ankläger mir Schuld gibt) den Stumpf, den ich unbemerkt nicht ausroden konnte, beseitigte. Ita bene fluit oratio et sine dubio melius, quam si Scheibii interpretationem(cf. eiusdem vindicc. Lysiacc. p. 25 sq.) sequeris, qui et ipse odò ad totum enun- tiatum referens vertit:„Ich werde mich doch nicht als ein solcher, der den Oelbaum ausgerodet hätte, jetzt anklagen lassen?“ id quod de agricola, qui jam accusatus est, non magis dici potest


