3

Sluiterus XII. 57: d⁴ειασς εꝓφαρσν d-εε dιακαοςα, Bekkerus codicem Laurentianum secutus, probantibus Turicensibus et Scheibio IX. 14: da zi ⁷dωκlν u i dydκνeιν, Reiskius III, 12: 00⁷0ι Ʒνi εeνm⁴υσϊά ε†φσν☛*νιμἀς νπ μμιοντειε pro» ¼⁴μεκιονπτιςσε οτοο ˙' ενπκν ⁶σσ, quo quidem loco Westermannus Schotto auctore»6 ιαεοονeεs similiter post o?cοι ν'transfert.

Aliis locis cum non modo simplicem transmutationem verborum sufficere, sed etiam alia coniectura opus esse viri docti intellexissent, idem Reiskius scripsit XIV. 29: νν 0» pro dν νυέ ⁵οων⁷ (cf. Frohberg. ad hunc locum in appendice edit. vol. II. p. 147) et XXIII. 11 verbis&αιοσοετο et — quae vero cum Sauppio et Rauchensteinio abesse malumus— els doulelwy adiectis: ⁰⁸³ 2&αενοονσιτο ⁷ ſeis doulelcv] d ι φ‿⁴οκάαν pro z05rν ⁴eι ꝓ—σἀͥ αωά, sicut in codicibus invenitur, Heraldus(cf. animadv. in Salmas. V. 8) infinitivo elr deleto X, 19: 0læi* æl dνςνς υ 61 †slενν pro oizijog au* ⁴ τιν οινν ενα—Gàꝓetaewv(vide Frohbergerum ad h. I. in appendice vol. II. p. 164)...

Quibusdam autem locis viri docti nonnunquam verba quaedam, quae ut in libris manu scriptis reperiuntur, cum aut supervacaneum additamentum esse aut omni sententia carere viderentur, ab aliis criticis deleta erant, simplici transmutatione et nonnusquam lenissima coniectura adhibita iure servaverunt. Id fecisse vides exempli gratia Taylorum, qui XXV. 22 verba x 1τ αοπεμοε, quae post Geεααανσοντσας vix ferri possunt ideoque a Dobraeo deleta erant, post x eeεx, υνιυνοσ posuit, Frohbergerum, qui XXXII. 20 verbum à οαα, quod post„ναραρoν positum intellegi non potest ideoque ab omnibus editoribus deletum erat, ita eleganter restituit et servavit: elg dnod μαάκ dè να ε& Tdrtα vul elg pyααoοvõ Qα ig οοοεαεον, Rauchensteinium. qui XXXII. 6 verbum doëıναμκ, duod post υνα ο in codicibus falso legitur, fortasse recte post νααιαιν ϑε transposuit eoque transposito non minus bene quam eo, quem modo diximus, loco Frohbergerus concinnitatem sententiarum restituit.

Nec difficile Franckenio assentieris, qui XXIV. 21 Rauchensteinio probante proposuit legendum: 20 de πον υ qÜ=ανυν dοiςα τπνwmονdενεeν; Argumentis autem, quibus Rauchensteinius ad hunc locum Franckenii emendationem fulcire studet, nescio an hoc quoque addendum fuerit non modo eam, quam Frohbergerus in lectione tradita inesse vult, sententiam[„Ueber die Dinge, die so erbärmlich sind als dieser“] obscuriorem esse, verum etiam et ad zRG.%, quo facilius intellegeretur, pronomen ⁶ addendum fuisse et articulum z0„ suspiciosum esse.

Atque silentio praeterire nolo me ipsum quoque XIX. 23 in eandem coniecturam atque Westermannum incidisse, qui(cf. eius quaestionum Lysiacc. partic. II. p. 12) proposuit scribendum: da** ο ππ⁴̈ννια τμααχοασνςνντια τα⁵ςαασςdα εενς, 81 dατιςι ½ο⁴ασαασααάσα—νm⁷ooeederc. Eam coniecturam praeferre velim coniecturis et Rauchensteinii(cf. Fleckeisenii nov. annall. philoll. 91 p. 611) atque Hughii: Eεεεν駆σ αςσ̈(vel σνπσρά) α¶mqQe*α⁴⁴αασαασςνα deπι, et Frohbergeri sεενϊ SArlovra Oron 1 Sldrrc, neque intellego, quo iure hic vir doctus in editionis suae tom. III. p. 195. Westermanni coniectura lectioni codicum maiorem vim inferri dixerit, id quod certe quadrat in Kayseri coniecturas(cf. Philoll. XXV. p. 306) raν ο*ε ν, AAdrr

xoα⁴αασςνασ ero vel ö9εν εταά*οναςαασοσσα νυOhmΤoχℳq—-uee ero. In Westermanni coniectura autem 1*