2

AAAAnRAAᷓnRARAR;RAᷓR;R;

rius, praesertim si litterarum non satis peritus sit, inducitur, ut verba vel sententias ita adiectas eo, qui ipsi ideoneus videtur, loco ponat et cum iis, quae praecedunt, particula aliqua, inprimis xœl coniungere soleat. Cuius erroris causae quae sint, cum inquisieris, duas cogitando invenies has: aut ingenio tuo ea, quae scripturus es, celerius concipis, quam ut manus tua ea, quae cogi- tasti, litteris mandare possit, aut ingenium tuum acri studio atque assiduo labore quasi defatigatum ac lassum est, ut iam vix possit manum tuam sequi. IIla autem, quae significavi, calami vitia augeri concedes, cum librarius non eruditus librum aliquem transscribit ita, ut ne dicam linguam, qua compositus est, sed sententias non satis intellegat neque quidquam nisi litterarum ductus ex uno in alterum librum temere et cum socordia transponat. Hoc modo mihi videor causam probasse, qua inductus non vereor nonnullos Lysiae locos aperte corruptos sola verborum transmutatione sanare.

Sed priusquam ad hos locos ipsos tractandos transeo, haud alienum ab instituto meo existimo admonere et demonstrare iam alios criticos in quibusdam locis restituendis eandem ingressos esse viam et recta invenisse.

Ita minime dubitandum est, quin particula ò et VII. 4 et XXII. 4 suo loco non sit posita. Nam VII. 4, ubi omnes codices ναμενιοιέωνπιόνν τυνν eνκπτ⁶ν σε'i εαυκάtou praebent, particula òè non modo quartum obtinet ordinem, id quod nusquam apud Lysiam invenies nisi ita, ut in numero eorum, quae praecedunt, verborum praepositionem reperias(cfr. I. 42 uerd 1lOrαυν ϑ⁸, XIII. 85 1) en' το⁴σςε, XVI. 10 ο τν α ε⁵⁶ν), sed etiam ea verborum collocatione, quae codicibus tradita est, non iusta fit oppositio. Apparet verbis*ν εμἀν et-νμνιεένιτιν opponi diversa tempora, quibus agri illius Pisander, deinde respublica, postea Apollodorus possessor fuit. Quare recte mihi videntur Reiskius et Bekkerus dε post dνιμιμενεέωτπιιν posuisse nullo alio verbo mutato. Neque enim 5 τν delere, quod, quo verba magis solitae dicendi rationi conveniant, Sauppius, Cobetus, Rauchensteinius voluerunt, necessarium esse existimo, cum apud Demosthenem quoque XXIII. 45 legatur deονιμενετιαι εἀ bvrx, neque aliam video rationem, qua nisi similitudine litte- rarum dνκιμέεμν εοeενν et övο librarius ad hanc falsam particulae dèe collocationem inductus sit. Ex iis autem, quae dixi, elucet, quae causae sint, cur offendam et in Scheibii coniectura: z⁶υω öν νi ειπνειεe νο νφμαννεέωνιν et in Meutzneri νμαμννιέωνιιν νi εέαεt ον τνν ννιαα. cf. Meutzneri comment. de Lysiae oratione ερα το αάꝙ³5. Lipsiae 1860 et quae Rauchensteinius affert in Fleckeisenii nov. annall. philoll. 81 p. 744.—.

Quin autem Dobraeo et Emperio auctoribus omnes Lysiae editores recentiores praeter Cobetum, contra quem disputavit Sauppius in Philologi XXV. p. 263, or. XXII.§. 4 dε, quod in codicibus post deαs legitur, post οeνν recte posuerint, vix in dubitationem revocari potest. Neque minus recte uno vel duobus verbis transpositis aut ipsis inter se transmutatis restituit Kayserus XIX. 51 αeκηέ‿σι oο⁴ε εοαας τα νεες pro dαεας ëοέςασα o οναικα ντεε, Hirschigius XIV. 28 0 d ddelν pro ddς οον εαειφ, Frohbergerus XIV. 28 y eig 1 πτ⁶ταα‿ς) ai 108 S ννε½ 160! 0d αειο ο νεους, Bekkerus XIV. 42: l τππαο⁶σ τοdς ν⁵ονσ σπάηοεμεν,μενοι ε 00 G Gꝓ†.⁵⁴ς α̃ οςσ αμιεανοι(cf. Frohberg. ad hunc locum in appendice II. p. 150 sq.),