25 nimium valebat. Nam ubi scriptor primum illum loquentem et agentem inducit, in concione ad poenam Mytilenaeorum quorum defectio a consiliis profecta erat paucorum, qui rem publicam tenebant, leniendam convocata naturam ejus et vitam breviter sic describit: 50⁸ο ναι τmν mποοοεέεσσό Hνεᷣινπνεε doe dnoοwrevto(quod decretum antea αν ναά μι᷑να appellatur), zœ s να 91ι⁶ισηισο τ⁴α επ⁄ιιηιν, τ ☚ dνιμφς πμααα τπν εν 10 1 ε πmσισάη⁴νρασοε, et alio loco: udaοτα ⁴ αάοdς εiye KA4νν, do cd⅜έακακνκυνmς „r' SzeyO» 10»„ IO6„Oν e α τ mππνσέι πνιασναυντασοο ¹), ubi in voce du-εμαιeννs, hoe tantum loco dicta, eadem vis inest, quae verbis z drεαιρνmμμάα⁴ 1π π0πιωάηυαιεαιτο et illis: od**Syero αι ³ον ꝙεέυι roν ious— aurds npe. Culpa igitur Cleonis similiumque hominum gratia sua male utentium paulatim fiebat, ut illa vox in malam partem acciperetur. In oratione ab illo de Mytilenaeis puniendis habita, ex qua crudelitas ejus eminet, socios Atheniensibus infestos et idcirco summa vi coercendos esse demonstrare conatur ²). Diodotus autem, qui initio orationis ostendit, bonae consultationi(eu †σι⁴ρ) maxime contraria esse festinationem(xa ⁸⁴%s) et iram(doν*ν), quorum unum cum imprudentia(&roig) conjuncetum esse soleat, alterum cum imperitia(dmπμαάαεναεςσ) et consilii temerituate(Goαxντνντι—νe⁴mρρνε), recte contendit vi atque erudelitate nihil profici, fortasse potius clementia et custodia sociorum: liberos enim homines non cum defecissent, acriter puniri oportere, sed antequam defecissent eos diligenter custodiri, ut ne in cogitationem quidem huius rei venirent; praeterea utile esse populum, qui Atheniensibus benevolus esset, adversus optimates(rou 61i„ονςο) adjuvari.

Tum vero quanta fuerit diffidentia, quantusque terror a Cleone civibus injectus sit, haec probi illius viri verba documento sunt: I0* τ ν%⏑ꝙ⁴μ̈ν ανασονπμαοαα⁵τμνννε*μłJw[Wcogoure 100 8 dvrεοννεας, dνν DIπα roi Tooονν †σρσάέανεο˙μασι eνμεενον Ʒέdωπ, 11ν dε ασοον 110 4 10 te ³εα ε ⁵μοωαεινοντσιmQοοστ⁷σευασ 1 ℳ), dAAd*⁴˙‿ꝙεμμασσνν umπαᷣννον, 211 10„ 1*) ruora pv⁴⁵αυν ν⁷d νπμ Sνιμιυοιν dAld ⁴ν ἀᷣιαιααεςεεν, quae verba non solum ex animo oratoris, sed etiam scriptoris dicta esse apparet. Neque praetereunda videntur illa verba, quibus Diodotus civium animos a severitate ad clementiam traducere studet: ε†ασασαοε, inquit, dnœmτes diνσα να dννμμοαiσ dεααςρσσνσειν, εα odν εαστσι*ννμμοσςσ borig dieioget 10νου,&nεl duεεεμ‿ε‿ε‿εμιριασσ⁵ νε πμάαασσένν τινν ετυυ oiν dνασσπσιοι QOοοσπσ— yrec,&? ος ⁷ασαον ⁶ιααιρν νmπ⁸ τυυ νααάι—ςκιοσν ³). Sed quamquam vir egregius, quid e re publica esset, perpicue demonstraverat, tamen aegre ejus sententia vicit; adeo enim effrenata multitudo in crudelitatem praeceps esse coeperat. Nam ut ex nimia potentia prin- cipum ortus est interitus principum, sic nimis liberum populum libertas ipsa servitute affecit. Omnia nimia, maxime in rebus publicis in contraria fere convertuntur nimiaque illa libertas, qua Athenienses utebantur, in nimiam servitutem cessit, ut singuli cives vel pauci fierent tyranni populi eaque, quae appellatur aequabilitas juris, iniquissima esset, et sicut loco optimatium factiones, ita loco populi turba et confusio essent 4). Itaque cum anno belli septimo Lacedaemonii, quorum parvus exereitus in insula Sphacteria obsessa tenebatur, legatos de pace Athenas misissent et Niciae multorumque animi ad pacem inclinati essent, Cleon multus atque ferox civibus instabat, ne pacem cum illis facerent, dicens„se jam antea intellexisse ipsos nihil aequi in animo habere, nunc vero manifestum esse, quippe qui apud multitudinem nihil dicere, sed cum paucis viris concilium habere

1¹) III, 38; IV, 21.— 2) III, 37.— 3) III, 42, 45.— 4) Conf. Cic. De republ. I, 34. 4