—-—

r0Aειςσοα ϑεοασρεκ⁴ονσισεε ⁴) vel per vim inducebant. Nam ut Lacedaemone ita in ceteris civitatibus ex paucis nobilibus et divitibus civibus, quos Thebani vocant eν⁴ςσασς•ταος a εονιαμκσ να νένεειι), novus principum ordo exortus erat; imprimisque nobiles adoles- centes ut Spartae et Syracusis primas partes agere et moribus institutisque patriis neglectis omniaque suis emolumentis metientes rem publicam ad libidinem administrare studebant, ita ut multitudo ipsorum commodo servire cogeretur. Recte igitur Tacitus:„Paucorum, inquit, dominatio regiae libidini propior est“ ³). Appellantur modo ol G1νοοι, modo 10 22urrov, modo ol dewxτot, modo oi duναeννεοο, modo d εν τοεςν τρσαeννι⁴ἀο, apud Syracu- sanos et Samios ol„εαν⁴οονν modo oi z⁵ο τἀeαον, quia de aristocratia moderata gloriabantur, quasi in se solis* ⁶ασοασν inesset 4). Generales enim magistratuum appellationes a Thueydide singularibus praeferri facile videmus.

Si quaerimus, quid scriptor de paucorum dominatione, qualis ex aristocratia profecta est, senserit, primum animadvertendum est, ab illo dlναρναν σνοωον positam esse videri, in qua aut velut in moderata aristocratia omnes nobiles ⁶τοι sive dνιμ erant, aut, quod verius videatur, omnes cives aequabilitate juris in causis privatis et contra privatorum injurias utebantur, cum sub forma oligarchiae, omnium deterrima, quam Thu- cydides durcotelæy appellat, ii, qui imperium tenebant, etiam in causis privatorum supra leges positi cives pro libidine vexare et ludibrio habere possent. Thebani enim dicunt: nuaty uεν„αο 1π⁶νς τοτε(Persis adventantibus) scuyνxeνeν oντe 2uτ ⁶ναυορνιασν ⁷σ⁴νυοσμον Toltredουσα dτe uαerd dμοπαρασαiαeēεmπμ ε εσισ*⁶νσ αμνqmQ⁊’t 1nσ⁸mοοννσταστρ (rei publicae optime constitutae et temperatae) seννιι⁴εαον, syyurdre de ou, duααεtᷣ ⁶eμυν αμά⁶ρσν εd⁊ε rd αemφηιμα☚ιαια). Facile apparet a scriptore illam paucorum dominationem non esse probatam. Quare Athenagoram principem populi Syracusani dicentem facit: d⁴³ιυmαά̈να τναν αεντmQᷣddνυσν τοσνςι τατοεοςσ εμιαιε⁶ισιν τυνν½ ³ν υε☚ειμμόω 00 lsovewre? 1⁴6νον„ ἀ vat Söεαœeν αἀρεᷣοαεν εν᷑ειάιαε). Talis enim paucorum ratio erat, ut multitudo tributa penderet, ipsi vero fruerentur, omnia ad libidinem suam facerent ceterisque propter abundantiam fortunae sese praeferrent. Vocabulum dοστοωνκςρœσαςι in usum venerat tempore illius belli, quo partium studia splendidis verbis adjuvarentur, postero autem tempore inprimis Socratici illo vocabulo tanquam ominis causa utebantur. Verum tamen cum res publica Lacedaemoniorum mortuo demum Thucydide prorsus dilapsa esset, hic scriptor de ea non multa tradere potuit. Omnium autem imperatorum nullum melioribus laudibus effert quam Brasidam, quippe qui utrarumque partium rationes secutus esse videatur; quam ob rem ejus ratio ac vita depravatae illorum rationi opponitur, qui ejusdem aetatis plerique intemperantes, invidi, avari, venales reperti sunt.

Sed popularis imperii, quod Athenis aetate Periclis floruerat, quod revera, ut ait Isocrates, dnνννμοιασσεαα αουσεοωνσασσρ ενμνννμινν⁷) fuerat, intereuntis Thueydides ipse quasi spectator fuit. Sicut illum principem nemo secutus est, qui omni carens cupiditate populum iisdem artibus regeret, ita cives pestilentia aliisque, quas obsidio urbis habebat, calami- tatibus, praesertim cum in conspectu eorum agri vastarentur, vexati tanta mobilitate sese gerebant, ut illius imperium paulisper detrectarent eique irascerentur atque conviciarentur,

1) I, 19.— 2) III, 61.— 3) Ann. VI, 42.— 4) I, 24; II, 65; III, 27; V, 4; VIII, 21, 73. De aliis appellationibus paucorum conf. Wachsmuth. Ant. Gr. I. p. 822.— 5) III, 62, conf. Arist. Pol. IV, 5. — 6) VI, 39.— 7) Panath.§. 153.