— 27—

Aroeld-, vir duαe dμxas dic d*νm ατονοοτνςαιν& sν Seναάιν νε Pdyouuεer Eadem causa est eorum enunciatorum, quae ab oud' el e incipiunt, nisi quod his antecedens sententia non restringitur, sed augetur potius ac confirmatur; Il. XXIII, 345: 00x¼ 899 ö ⁊sε G εmφι mMĩꝛdeaurog, odds παωιαι⁹ιmꝓτ. . 000,&T eν 1μειινιισεꝙ ůoοeioναο dν εανν⁷ Sin subsequitur apodosis, eadem fere genera relationis addantecedentia, quae supra memorata sunt, agnoscimus. Aut enim causam reddit protasis, cur id quod in antece- dentibus legitur, ita quemadmodum dictum est, se habeat, ut in II. VIII, 201 sqq.: 0ν0εν νι σ⁶ι‿ ττμεμο 62Audoν εαωααν dοσνοεαν εέν φςεα ϑυι⁴μ–ε; eineo ydo*ν 2έιινοιμεν, 5οωᷣαάαοσισουνο Tocαν απασοσασ αœ εοσυανεέᷣανεν ⁸εςσοα LZiju, .ννο κ.. 1. Of alii loci, in quibus ydo additum est, ut II, 123; aut ita ad antecedentia respicit, ut haec propter eam sententiam, quae in protati continetur, dicta esse appareat(cf. Il. V, 273); aut respondentis est, antecedente verbo dicendi,(Od. XV. 545); aut repetit su- periora, ut Od. II, 74 sqq.: 81 ς νε τμέο⁴³ιον elky, d⁴‿ας εοςνεέμενασ νειι⁴‿α τι 1απτ⁶μασεν εςB et X duse ye d'yoανe, wd½ dr ors œ* lαιςι siy aut denique orationem ita continuat, ut rem aliquam addat, quae ad seriem atque ordinem eorum quae narrantur pertinere per sese intelligitur, cf. Il. IX, 141, de quo loco supra dictum est. § 17. Quum perventum sit ad particulam õν: repeto quod dixi(§. 6), non in omnibus locis, quibus condicio aut addita aut cogitatione addenda sit, eam adhibitam, sed tum fere omissam esse, si alteram illam sententiarum cohaerentiam, quae particula z significa- retur, indicare poetae placuerit. Sed quaeritur, num casu factum sit, ut poeta nunc hanc, nunc illam particulam praeferret, an certam in ea re normam sit secutus. Illud non solum per se veri dissimile est, sed etiam locis, in quibus hae particulae legun- tur, fere omnibus confutatur. Apparet autem, rationem hujus rei, quod dy in aliis sen- tentirs additum, in aliis omissum est, non posse explicari nisi ex ipsa particulae natura, ita ut tum potissimum, si id, quod ea significetur, magis efferendum esset, usur- patam eam esse dicamus. Qua in re ab errore eorum cavendum est, qui, quum condi- cionem hac particula indicari animadvertissent, dubiam reddi eam sententiam, cui addatur, docuerint. Ortus est hic error e dicendi ratione minus accurata, qua me quoque brevi- tatis ergo usum esse fateor. Scilicet non ipsam condicionem, sed eventum ejus rei, quam ad condicionem aliquam refert, particula indicat; illud enim si urgere vis, dubiam fieri aliquam rem condicione, non potest hoc alia ratione, quam aucta vi conjunctionis con- dicionalis significari. Quapropter particula âvν, quum iis sententiis addatur, quae, quod e condicione pendent, incertae sunt— id, quod modo optativo significatur— nihil potest 4*