— 25—

81 100.*εᷣ 1d⁴.Oε⁴αεκν eAoOlu- εν ταανς aꝰ'roνν τανσ mπμριιασραεκν ⁴eεdο

Quum eadem sententia primum conjunctivo, deinde optativo enunciata sit, in versu 191 cum Aristarcho ö†οσασα eενe legendum esse censet; addit autem, etiam ex xs ferri posse, confidere enim nunc Hectorem, se victurum esse, qui paulo infra, quum Nestoris scuti ac Diomedis loricae in mentem venisset, his verbis: l 1τ-2⁵ 1⁴ι- uey cum dubitatione aliqua, sperare se, fore, ut ea capere possit, significet. Sed hunc locum non recte inspexisse videtur v. d. Verba el e 4&νεκν non posse de alia victo- ria intelligi quam de ea, quae his verbis, indicatur: domπ³d Néατοοωην et adral dn d—εανν εν⁶εοο dα⁷εο ϑ‿οννα, ipsa orationis forma docet; pendent enim hi accu- sativi e verbo 160.εν. Itaque de re prorsus eadem 16 αμεέν et 16 G0εεκν dicta sunt. Attulit B. praeterea hos locos: Il. IX, 135 sqq., ubi Agamemnon, postquam hoc dixit:

— 21 ds εν αrs dorτνν νμμεένσ 110ο.ειο ⁹εο³ε ⁶ϑιαισν daαmνάea, vijæ d³ιςι Ʒονιυιο ναœ αed ννννιυἀςσσοι ᷣ. ¹. J. versu 141 addit: et ds e Adoyοs iroiμεᷣν εανον, d A% doodvons, ydαιμσοο νινοωιο ο⁷.

Dissentio cum Baeumleino, qui propterea Graecorum reditum incertiorem esse quam Trojae excidium, dicit, quod tempore hoc antecedat. Apparet enim, si duae res ita cohaereant, ut altera tum demum, si altera facta sit, fieri cogitetur, hanc, nisi ad- dita alia Gondi ons adstringatur, ex illa solum pendere neque eo, quod tempore posterior sit, incertiorem esse. Sic nunc in Agamemnonis oratione nihil est, unde eum dubitare colligamus, num Troja deleta Graeci in patriam redire possint. Poterat sane ei in mentem venire, incertum hoc esse propter tempestates aliaque navigationis pericula; sed cavendum est, ne quid propterea, quod per se cogitari possit, a poeta cogitatum esse dicamus. Idem valet de loco, qui legitur IX, 365. Gravior etiam error Baeumleini

„ quod in his verbis(Od. VIII, 352): 1 dν Sꝓοα‿ σει dεέοιμμάνν ϑ‿ασυ⁴‿τοισια εοσιν, eI 2ε, ouο olxoοτo, I04 α dϑdαν εas; 95 deest conjunctivus, quocum optativus comparari possit, mente addendum esse censet: 7 2 ν 1⁶N²a Quae explicandi ratio si vera esset, non nunc tantum, sed ubicunque con- Aehonem, quae verbis declarata est, et ipsam pendere ex alia condicione cogitare possu- mus, adhibenda esset, unde infinita in permultis locis condicionun series oritura esset.

Similiter ad verba Adrasti in II. VI, 49:

10*⁵εeν ꝙτοι ταάα⁴ςαιο πασνσι ἀmνμέμεiοο υοιννπαά,

eI veν ν⁴ι mτ⁴όυσ πιπιι⁴ϑοιτmc»nhéê e! AIX.d⁴ν hanc condicionem: l e ευι deuν sdꝭ mente addendam, optativo antem propterea zεν additum esse statuit, ne Adrastus nimis urgere precibus Menelaum videatur. Sed etiamsi adsumas illam sententiam, primaria utique haec manet: l*εν ειμιέι‿ Gωιον πμαιανακ

4