— 24—

mutationem ne in iis quidem locis, in quibus a praegresso conjunctivo excusationem habere videatur, agnoscendam esse puto. Consideremus exempla: In II. I. V, 260 Diomedes Aeneam et Pandarum aggressurus hoc dicit:

al vεeν ⁴ι⸗ꝙB⁷οςιοοα doννν ½5ς 6068„,

duσοαέοσmατνέεννκαι, σ ε οςde üν αςωας ous

τοσν εέουυαακαετινꝙνᷣ. 1. 1.

Equis igitur Aeneae quum potiri cupiat, in fine orationis, postquam de origine

eorum dixit, haec addit:

81 1oνντε νι ⁷⁴eμέε, dοιμέα νε λέοςσ ⁵σνι1⁶ν. Baeumleini sententia est, Diomedem, Minervae auxilio fretum, ante omnia hoc agere, ut Aeneam et Pandarum aut alterutrum saltem eorum interficiat, quamobrem hoc conjunctivo enunciatum sit: al zey 60ε„; alterum quod speret, fore, ut equos abqucere possit, quum inde pendeat, utrum illud successerit necne, minus certum esse; dubitantius itaque hoc optativo dici: l 1R[ 2⁸ 16G0116»v; particulam autem addi propterea opus fuisse, quod non de re ficta, sed de eo, quod agendum sit, dicatur. Sed si accuratius Dio- medis verba inspiciamus, minime eum dubitare intelligemus, quin, viris interfectis, equi certa praeda futuri sint; nihil enim addit, unde de alia re, qua impediri possit, eum cogitare colligamus; immo postquam hoc dixit: al ε ⁴oνν ½νοοςᷣ 6ο⁸ό&m νωαέσςοσ zrsν, statim addit: Gο σϑ* τοςσε ̈ν ς πο᷑oue d⁴ron εοοννπνανη⁶ενν, ita ut hoc non magis incertum quam illud esse videatur. Sed ne id quidem Baeumleino concedi potest, haec verba: al zey 6εε& ita dicere Diomedem, ut factum iri hoc confidat; qua in re neglexit id, quod additum est d.ναμφοσπαοσ νκιννιενασ unde videmus, non de alterutro, sed de utroque interficiendo Diomedem cogitare, quod quam dubium sibi sit, versu 257 significaverat:

10010 ν 0 π⁴᷑νυνᷣάχαιιςι ε&mπμαο³ετον αe⁴s 1πmπ

d³αα dm νιμεεαυν, ε 5ν 1806 7ᷣ bP ν..

Nihil antem difficultatis haec verba habent. Conjunctivus et optativus propter diversam apodosin suo quisque loco recte positi sunt, conjunctivus quoniam imperativus 2Ouxteνν sequitur, optativus, quoniam verba dσιμέεκα νε ν⁴εος ⁵σσν optativum habent. Recte etiam particula se habet; pronomen rourc enim, in quo accentum deposuit, ita ad ea, quae de equis dicta sunt, respicit, ut, quum nobilissimos eos propter originem esse dixisset, hanc esse causam, cur potiri iis cupiat(st 1oℳ⁴εε, intelligamus. Non fugit Baeumleinum, illi, qua usus est, explicandi rationi repugnare similem locum, qui est in Il. VIII, 191— 196; ibi Hector equos his verbis incitat:

d³νν ερμαοεετον νυά σmσσι³dero, l sε 1u‿ꝓρ&νικέν doridæ Neoτοσισ——————

adτ⁴ς eνπν μιου oναυ⁶ε Lπηναη dμοσο dα⁶⁵εον ϑμςοσνκα r6 Hoαισπτσοο τ⁴ἀιε rεuννααωνν