— 10—

xœl xεν εeςσᷣ 110 dαeννeeαασeινν, drs ι οα rlaln ν εμεν⁴ερς τ σ ⁶εα μυυινινασαασσσιοι

Alcinous, quo majorem vim habeant ea verba, quibus illum, ut narrare pergeret, exhortatus est, libenter dicit, se Ulixem narrantem usque ad lucem auditurum esse. Haec posteriora verba igitur e cohortatione illa oriuntur; iis, quae addit: 5rε ⁴μι l³ rlaly*. z. 1. sententia eorum quae antecedunt: ⁶ν ϑεε τα⁴ι έω ιμωανα y repetitur.

XII. 286:

ex vbxr0 dr eυεινια εαeᷣαο⁵, duνμμασνα vvον ylyyovrœ eε τινι dπαϊᷣꝓᷣννοε νμ⁸ιν εεοοσν „„ οο εεœmQ⁰ 219 dννέινμαμαόιο‿ S⁴ε⁴α.

Eurylochus, ubi ei in mentem venit periculorum, quae nocturno tempore navi- gantibus immineant, statim, ne perituri sint, metuit. Quoniam, inquit, venti noctu oriri solent, verendum est, ne tempestate excitata nunfragium patiamur.

XV. 435:—

I, eeν α τοονπν,&l 4 εαϑμαοαιι ε,»œονat, 50& 1πF*⁴υκακι„ diωφνα biκαν dimdeen

Mulier fraudulentis Phoenicum verbis persuaderi sibi patitur; itaque hoc: æin eν xœl τ50 ad ea, quae illi promiserunt, ita referendum est, ut ex his ipsis consilium suum una cum illis in patriam redeundi ortum esse dicat.

XVIII. 357:

Eer’ àg*)8961018 9reueuen, el Gꝗꝑde2οννμνν

Haec verba Eurymachi ad sententiam, quam antea mente conceperat, referenda esse, jam particula dolk docet. Ulixem enim, quem mendicando victum sibi quaerere viderit, mercenariam operam, si quis eum conducturus sit, praestaturum esse, se suspi- cari ait.

Il. VI. 47:

r041 6' 8» dρναμιαν παιο τ˙ειμα ᷑‿ Xalrs ⁊εᷣ εοωιυαοσ τε πυνσπν ε ενοοε 700„ 26ν τοι τσςσ⁶ςσασσο απνπο dεοεiõ υουννα. Adrastus, quum patris divitias commemorat, jam antea quod nunc addit cogita- tione concepit, se ab illo redemtum iri. Cf. X. 380 XI. 134. XIII. 377: O5νοτεο, υσι έ, σ⁊(‧ εαοιυωνν νεεοων deτνον el erεν πάeναα εᷣlεuνννασεέεε, o" ntotie Aaoανdmν HIoινμαφς ς υιςσν˙ε*αreνοα*jν œα νι τοοι ππκαάς εασνd*σ νιμοοσσρεμνοο τενεαασmQν et e Gον νω liov eννπεοοσmρσσ suναmρυμάᷣ νον πηιοεεοσοσνσ