15

et rationem huius collocationis si quæris, mihi alterum adiectivum ita cum substantivo coale- scere videtur, ut quasi unam notionem efficiant. Plato in Civit. VII. p. 552. C. neque r0 T.„ ddaœt Seiu— dicere voluit, ne imagines dici viderentur, quæ essent in aquis divinæ, neque roοs td εν ναœ td-œra ra Fefa, quia sic aliæ imagines non divinæ, quæ tamen nullæ erant, op- poni viderentur, sed zοος τd ε&ν εέ⁶ασασ σσκdouνααάσα Oetæo i. e. in Betreff der Gotterscheinungen im Wasser(nam de solis dei imaginibus sermo est) scripsit. Cf. Soph. Philoct. 986. z* r0 æν- roatèe do‿α Hqσoreuxro. Eurip. Hel. 476. τe˙ς πἀο*ε οσυννςα‿οος eiαlφνοαασια. Aristoph. Acharn. 1210. rd*α eys is er udxy Srrolie Saoelas. Nenoph. Hell. IV, 5, 15. 6» I Aaic rler En- „iν. Cf. IV, 3, 26. Agesil. I, 10. cett., contra Hellen. III, 2, 9. 6 ιGQꝓέμνmμ̈νQπννενm—μďειαν Id. III, 2, 9. Tdâs εον ευμεαμ mποsει quιιας. Plutarch. Marcell. 24. rds Taæuritids 61 εeααα. Id Arat. 3. raod rois&r Aeye Serois ar †ννσ τσεο⁶ος. Id. comp. Demetr. c. Anton. 1. rd εα τdν Xænagoy é0n Sd⁴οραρα. Deer. ap. Demosth. XVIII, 75. râ ε' αo dßdtalerro cædq einoow en iy roëũ irou ra- rοπσ. In Thueydid. VI, 31. rir re Tis*εανσασ⁴εαν⁶αυσι έμοσαν να νν στοασεενονμένιsτν tdJtau vix dubium potest esse quin ônuooiav non sit ab ipso Thucydide adiectum. Quod adiectivum male defendit RünxEnus(in gr. gr.§. 495, 1.) sic interpretans- welehe von Staatswegen ist. Nam ut I Tfe rö*οςε dναοσ etiam non publice fieri possit, tamen illam rationem qui sequitur, nihil non poterit defendere atque ubique recte dictum putabit αeκο αmωαςω i. e. der Mann, welcher gut ist. Participiorum autem ratio collocandi quædam singularia habet et propria. Etenim si quid ad definiendum participium adiectum est, quidquid id est(liceat addefinitivum dicere), fere quatuor exsistunt genera collocationis. Nam addeſinitivum 1) naturali quodam ordine conservato ante participium collocatur: 6 0 T0ν Diνννᷣ õπνεκιαμοωνν αχ‿νεεε στνισνν sive 6 Gτοασπσηνο ττςσ τοιν ρμρωρπιάeν πονεαμον αορεεig. Quæ collocatio et adiectivorum est: 6 ⁶ντις e σο⁶ς drie sive ö drie ö deros dνα. Cf. Dem. VIII, 25. rotg rao ordn denlforras euous. Cf.§. 62. XVIII, 273. XIX, 56. XX, 72. 96. Hegesipp.¹*) de Halonn. 1. ai αeςσν ενενον πεμσσ⅔νμεεαι εμαασοεαά. Cf.§. 9. 13. 19. Aeschin. I, 167. rss eig Tdr αα eroανννασεοενμρννας τεααοοαmςω dνoudroν. Quod si duo addefinitiva sunt, alterum aut post substantivum, ut apud Aeschin. III, 25. 61 iνν q—πσς Eũoudor peroueen idtir uμ. Dem. XVIII. 95. 10ν επαόα̈ sdν.mρμάασς rerαemναμένυσ τανσντ ε* ◻πzeε, aut post participium collocari solet, ut Demosth. IV, 4. vüs võr imοννο G α*τ Ʒυναμμεμαι. XX, 83. 1d παάον ευρμσ orαοmνοςς ατ μ. Cf. Aesch. I, 156. Deinde adde- ſinitivum participii 2) inter participium et substantivum collocatur: 6 iHedelg 90 G 1 ν Tko AeOν Orοατπν–. Dem. VI, 22. H⁴νν νπχά νεασ ασσν νυ Jsuαdαςναυν. VIII, 10. r*½ν drαοσνονασαν ν πsεα ευαι Cf. Aesch. I, 141. 152. Aut 5) post substantivum ponitur:

6) Demosthenis certe hanc orationem non esse luculentius etiam quam VoEMELIUS CoNSsTANTINUS MATTHIaAE in ZIMMERM. Ephemm. 1834. Nr. 147— 149. ostendit.