14

Tν τυν ου‿μκ̈ εοιινν teise νᷣα m—mωμοςι εα ννπμν μωνέ eüero eneios i. e. quod interierant. Xenoph. Hellen. IV, 8, 25.»ou³⁵‿αν ouνt dν αος 66⁴εέαο tıυιονσαάσοαι τονς laoue Tl Aaueòονονον Ter,sο ꝓ†ον‿ Tao a—Taleuriou dd vxνσν mᷣ⁵αςσιντοο Guννμιναμααο τος εα. j. c. si muros haberent et Teleutias adesset.

Deinde et hoc notissimum est, adiectiva, si id qnod Prædicatur de aliqua re solum per se spe- ctatur neque ad verbum relationem habet, sed cum eo substantivo cui describendo est coniunctum co- gitatur(attributiva dicunt), aut inter articulum et substantivum interponi, aut articulo instructa ad substantivum apponi, eandemque esse participiorum rationem. Itaque quemadmodum vir honus aut 6 αeαο dme aut 6 den 6 αεαοε dicitur, sic dux creatus, i. e. dux is qui ereatus est, aut 5 iee oroœrnyò aut ö αειασασασάνο aioedeie dicitur. Quæ autem cum hac lege pugnantia reperiun- tur, partim, ut 6 2uενe άι Soph. Ai. 570. 5 vevrijtο εmνα⁹ο Eurip. Hippol. 631., tragicorum ser- moni priscam simplicitatem affectantium condonanda sunt, partim, ut roum rals leuie euu Aristoph. Vesp. 1295.(ef. RrisrG. Conii. in Aristoph. p. 16. sq.) emendanda, partim recte explicanda, ut quod apud Platonem est in Phædone(p. 59. A.): 6⁴eν m*ποππεισrεꝛõO—qꝛ] ν, RückEhrüs ScnrrERUN ad Gregor. Corinth. p. 1048. secutus delendo vocabulo Gιασυe emendabat, alii, ut F. A. Worrros, RersiGres. in Conii. in Aristoph. p. 17., Scuxrrnus ad Demosth. p. 327, 29., articulum 1 ante Gdαo in- ferebant, quo sane carere hie locus non posset, si recte esset a ScuxErrno ad Platon. Civ. T. II, p. 519. explicatus: von unsern Landsleuten dus Phlius; at οðα⁶ν pro adiectivo est: nemo Phlia- sior um quibus data est civitas(Buscn Observv. in Eurip. Phœn. p. 19. Sowurn in IAnxI Annall. 1332. VI, 12. p. 404). Alia adiectiva ita in unum coaluerunt cum substantivis, ut tamquam in uno vocabulo reete omittatur articulus, ut 6 Zeis Oluεαoe, ro? A00e ornos Lycurg.§. 136. oν παασmάν⁸⁸ mu Ziboe Eoueis Soph. Antig. 437. 1 perinn drderwen, apud grammaticos, alia.

Non prorsus eadem ratio obtinet, quum adiectivi locum præpositio eum casu, ut dicunt, oceu- pavit. Nam duamquam tum quoque artieulus iterari solet, tamen paullo liberius genus dicendi haud raro admisit ut non iteraretur. Of. Thueyd. I, 18. uεrd νν τέν tvuoοdeννν xdνασρν εισ rije Endοοc. II, 52. ¹ Svyxo⁵u⁵ε'ᷣiο cLWõ dνμν εσ Ʒ doοv. Of. III, 44. VI, 40. 55. 96. VII, 33. Herod. V, 63. 6 H Ou) O⁴. οο Gοσοσ ε auedaluοvos oire denlabe. V, 103. ¾ f dypeain Te TOL TG,ν αƷοοο αυ᷑ a Sαάσιεέαα dite. VII, 1. dyyelin driusro eot rie udν. Xenoph. Hell. VI, 4, 37. rà 1ιν o altix rijs eriες u Tie vrcinòs oure Teysral. Plat. Civ. II, p. 378. A. 11 ½ roĩν KoGrov éoyα 2x rdν dno Tod viro(ef. Acta soc. gr. T. II. p. 22.). Lys. XII, 34. œre 601ν d⁴ν τ /Qν dixυννρσυ en- roð eroine. Ad quæ comparanda sunt hæc non minus libere dicta: ol arentcnore Po0icν dmd Toũ 0rjus Xen. Hellen. IV, 3, 20. râ επαραρꝙνρ&‿μα π νν Aozdôz ib. VI, 5, 27. 1⁰ 16νοα ν dονον T6ν ent Ti Suœ᷑ν Isæi III, 22. rofe ofrodcdνν ενν Nori¹daxle IHegesippi de Halon. 10. 10 épovrag 10S nοριο ib.§. 22. cett.

Sed non est h. I. prætereunda ScursrEnr ad Plutarch. V. p. 465 sq. observatio, quando sub- stantiuum articulo iunetum duo epitheta adsciscat, quorum alterum sit roð ενoue, Toð eidoug alterum, rõô pernò substantivo ita postponi, ut non opus sit articuli iteratione. Vellem dixisset vir doctissi- mus non posse articulum iterari. Nam quod est apud Plutarchum(Brut. c. 36. Cæs. c. 69.): 6 G09, Booðte, dalμαυν εαάοs, fieri non poterat ut sie diceretur: 6 G8, Booëte, dαoιαν ο nndg,

quia non de genio Bruti qui malus sit, sed de malo genio Bruti sermo est. Caussam enim