13

VII, 2, 6. Demosth. XXI, 193. 6ο,τ ⁸‿ œutꝓ ornuxα otes i. e. qui reliquerant præsidia, ita ut deserta essent. Dem. XIX, 147. l*ν eνᷣ εlαmν oνον oic nSier ενν πν eionνν πυπσαάαᷣ α i. e. pao- cem iis conditionibus facere, ut honesta esset. Aeschin. II, 56.„œν τ⁴ας ioreς νυν ieοννμένυν iνeed nufe oindi παοειςννιμάμι Cf. Burru.§. 125. not. 5. MArru.§. 267. extr.§. 277, b. RünxEn.§. 495. Srnaxor in Jand Annall. phill. III. Suppl. p. 604. Eadem est autem corum participiorum collo- catio, quæ ad verbum referuntur(prædicativa dixeris), h. e. quibus quid ita prædicatur de aliqua re, ut id non possit ab eo actu aut statu qui verbo indicatus est seiunctum et separatum cogitari. Rem exemplo illustrabo. Demosth. XVIII, 72. soεεοeναααμα εινυ εκ ꝙπεεοι touεοννυν iπαυν, eousyæασεαν εν I rö¹ i eεiMεααά dν. Hic quod erτ positum est non addito articulo, id ipsum dicere sie refer- tur ad verbum feoteioyαᷣoł, ut iam pateat oratorem dicendo, non alia re curiosius fecisse: eurio- sius feci eo, quod dixi. Quod si 6 eircde seriptum esset: curiosius feci ego, qui dixi, non esset quidem indicatum, quidnam curiosius fecerit, nam multa curiosius fieri possunt, sed ta- men, quia id facile per se patebat, non minus recte scriptum esset, quemadmodum quod sequitur 76 ⁄1 1 eiανκαα kuof etiam omisso articulo dici potuit. Sed si in locum huius participii alind sub- stitueris, quod nullam habeat eum ipso verbo coniunctionem, ut tεεονααεαα εν ι πιςι π⁵πσονπενοναα 2 Ernon, facile intelliges non posse articulo supersederi. Itaque apud Demosthenem XVIII, 233. „ar odf 6 1ν%́ oObTG, oi ò? r⁴ν terelertnxrur artε d. dd⁵†σσνσhC˙εεα oëν dμ³αον τι⁸ν o-rre en räe raqde ννι τνπνι(sc. iικσσσεέρσαόσφά), quia illam creationem nihil ad hoc de Demosthene iudicium pertinere manifestum est, dubitari nequit quin oi ir ντν, id quod et a Rruiskio coniectatum et in præstantissimo codice inventum est, reponi debeat.

Iam intelligi potest, quid illud sit quod grammatici docent, participiis eo modo quo dixi col- locatis vel eaussam vel rationem vel consilium vel eventum vel conditionem vel nescio quid indicari. Facit enim illa participii ad verbum relatio, quam nos quidem nisi per enunciationes secundarias nou possumus interpretari, ut participium aliis locis aliud signiſicare sibique ipsi dissimile et dispar esse videatur. Plato in Apolog. S. p. 18. C. sive oötot raνιννν η qεμαν νααάααρmddαỹσνes oi deuvol eigi ouν εαυκνυmοοQ mê6èC6Gripsit, sive, quæ temeraria coniectura Herxponru est, obto oi aντεν εκπν, participium per se quidem spectatum pro adiectivo est: hi isto modo me criminati graves illi accusa- tores sunt; sed addito articulo describendis illis, qui graves accusatores exstiterunt, inservit, omis- bum pertinet ostenditque, quanam illi re graves sint et periculosi: hi, quod hanc famam de me sparserunt, cett. Nam quod sic, non aliter(etsi, postquam, cett.) interprete- mur, caussa non in participii, sed in totius loci natura posita est. Cf. Dem. XVIII, 32. 0 Mlhuxnos rrO01αmρ◻ †νν Oodunr did rouroue ouft(roue oux. vulg.)—d0DTas 26 da Vnqichae 1, e. Per hos, quila non paruerunt, contra XVIII, 42. nrdriοε μν uννμεες vο rν Wuaas did 2ooreon e, 72 tas aoe.

b. cf. XIX, 97. 258. Dem. XVIII, 61. zæ* oοreoor zarce Touνs LErlnra S,orν

gPelcal 1ui*σσσ⁴νεον daνoν „uνι τεαασααασm Et" Tlον ειυηςα i. e. Græcos, quum iam ante seditionibus laborarent,

„ ·„ ⸗4 7... ToOοτεινν εέεςεεεοσνομέιμνν εμοενπεεαα 1. e. si examinantur. Cf.

so simul ad ver

ra πονο εᷣrods etiam magis conturbavit. Ibid. 57. 4᷑πũ 7⁴α

.— 3 u 61G 05 vοονι §. 73. XX, 154, 3. duHſderh u, Tor Dhbe ho2e z Vpgerehr dreενναυονεα i. e. quum initiaret. XX, 95. r00G&εs Toντοςι‿mď(ε‿‿̈μα

— 2 8—„.—— 128.„ σασωm νohðχʒTeihe v³ evO, d εnt Toio T6ν συνιμμα

4

„uou„evoutrou Tf ε i. e. si rata facta erit. XVIII,

„— 9 4 1* 4 gy Tae 1,0ue 259. 719 ndoe TEouon TA 81

Gνοσομιπινιι τ 105„ i. e. quum recitantur. XIX,