12

aceusationis dici, quia ad duas particulas orationis Demosthenis(§. 4. et§. 6.) iam responsum erat, sed ll omnino, in universum interpretaretur.— Porro restitue Oxαεινασεμ hϑ éu er uno e dedit Bk.) uuν iᷣνς τννιυαόμαςα νπμαἀ έν eε, quemadmodum 1, 120 seribitur:&/⁶ ‧ 0ο œντ, ενη⁴αέο, σeιηη ν αeρπον εμα νενιεςον ευνπι 16„νο dule einelv, idem- que et III, 193. Gννα̈¶mυπν oνυπαηι τον ττςοαςμασυꝶασος(cf. I, 48. III, 202.) et III, 5.%„ e Ti— 1d⁴ν in omnibus codicibus præter unum e reperitur. Omnino et Aeschines, quantum quidem per codices licet iudicare, utramque huius particulæ formam usurpavit. Cf. de αeν I, 19. 20. 31. 135. 161. II, 59. 104. 126. 159. 171. III, 167. 243.— Paullo post Aeschines hæe dieit(§. 9.): 5 od rνα ιι⁴ιιέε, τσνν εν uεταςονκ(ſ, 6ον ru, 650, Q⁸ A*ιιααςν 1) Oeuαοατοπννα aol- „Gv, Ol ATGTOv T6ν LIInvν dο⁸n O* νενꝙπσαe dνουνοα mκν oAH πxi ue Toς en Pareug, *εεςι, eφην‿νιοτιιινέ̈νασι /F§ᷣ‿,ϑeςνυμmννντον ετι Oνσ τmπνν, 6xBeBxe„α§σε zα τi agei KXaOG⁵T*, dνοα †ᷣνṽ⁊ect duuul‿nor ig 61ς. Stomachatus est h. I. iam Rrrskros, quod particulam„œ ante rie doxije non concoqueret; sane enim præter regnum nihil est unde Cer- sobleptes potuerit deiici, aut si terra(Chersonesus) regno opponitur, sie potius dici debuit:*ρςρ xera ε œmν re„ KEOGoKT, quia ex terra expelli cumulus malorum est, regem autem qui terra exciderit per se patet etiam regno excidisse. Itaque REisktus eam particulam quam in J omissam esse vidisset uncis inclusit, BzkkEnus autem delevit trium codicum(ekl) exemplum secutus. Qua ratione quæ diſſicilia sunt expediuntur facillime. At nimirum etiam h. I. ab optimis codicibus stan- dum est. Nam quod in latinis scriptoribus observatum est, particulam etiam, quæ quidem vim in- tendendi habeat, quum verbo suo præponi soleat, sicubi ad duo coniuncta pertincat, mediam inter- poni, ut apud Cic. pro Ligar. II, 5. nam profectio voluntatem habuit non turpem, remansio neces- sitatem etiam honestam, quod omisso adiectivo non potuit sic dici: remansio necessitatem etiam ha- buit: idem etiam ad Græcos pertinere existimo. Itaque Aeschines h. I. quod dicere voluerat: KSOGοεεένμναι oƷs xœ ονς ετμεεαννννεννα, quia concinnitas orationis postulabat ut ab inſinitivo ordi- retur, non potuit aliter dicere quam quo modo in optimis libris scriptum est: εrεερενηεαι ε επφ Fijõ do*᷑ Kαορνέσννννη i. e. deiecisse etiam regno Cersobleptem.

Sed nolo hæc amplius persequi, ue legentibus si qui sint nauseam excitem. Satis enim mon- stratum est, quam viam critico in emendando Aeschine ingrediendam esse existimem. Quam qui se- quitur, fere nulla paragrapho non inveniet quod a BekkEno receptum doleat. Itaque quæstiones id genus nunc missas faciam et corollarii instar addam quod et pucris si qui hæc legent nonnihil uti- litatis habiturum videatur. Dicam enim de participiorum cum substantivis iis quæ arti- enlo instructa sunt coniunctione. De qua re quæ in grammaticis traduntur, tam sunt man- ca et imperfecta, ut pueri in legendis scriptoribus, maxime quum ad oratores pervenerint, persæpe in iis, quæ repugnare præceptis grammaticorum vidcantur, offendere incertique iudicii hærere de- beant. Tenendum est autem participiorum et adiectivorum candem esse naturam et conditionem, ita ut quæ de adiectivis præcipiantur eadem omnia in participia quadrent. Ac primum adiectiva quum aut pone substantivum ant ante artienlum collocata sunt, non cum substantivo in unam coire, sed ad verbum sive prædicatum pertinere res est notissima. Cf. Thucyd. I, 49. eε.eονα τe de dnvde Soijuove na rd JorœMra dn,ꝓτααα i. e. tentoria quia dcserta erant combusserunt. Cf. Xenoph. Hellen.