11

9ijcoftctt, sive yον ενσν αεε ꝙtourον ƷανννσοννQνoν εďeοσ dicitur, concedi debeat. Itaque etiam III, 169. scripturam optimorum codieum olnct Tofvov drrrae dν ⁶αοναεέι ue tuebimur; reliquis duobus locis(I, 143. et III, 259.) incerta seriptura est.

Eadem omnid, quæ de infinitivo dieta sunt, quadrant etiam in participium, eui iisdem prorsus conditionibus iungitur dâry. Nam riνy dr est vel ds eroſet dν vel ds odο dõrν, nisi quod, ut muultiplea est participii usus, non ubigue 6, sed ôöre, si, ört, aliasque partieulas adhibere, vel etiam partieipium simpliciter in verbum finitum eum äy solvere potes. HIrEhx. p. 182. Itaque etiam participium futuri jisdem conditionibus quibus inſinitivum cum particula potentiali consociatum videmus. Cf. præter eos locos, quos HEnx. p. 133. s†. attulit, Thucyd. V, 15. oi Acαeανν pvörte vör AAor dν eydesougvoug(i. e. aut ört» 1llor d2ny 0eSotvro aut örti vöy οοεεονot ao³ u⁴.ν ν) oοοονπασι τννv² νιαμνσιονν εαεινεix. Cf. VI, 20. Lysias XXXI, 21. dοα d³ον ört ed et τοιν οι⁵εέ τ rTOοG νοαν αν deεονe dν τπαοωνπνα De- mosth. XIX, 542. eir' eri iJ aurig ο vo Sougias zal agelεia uever, rouνς 6νmvᷣ ⁴ ν ενεiνν τπιmνπαάςσ νορμrε έα τμνm mμνικιαι ⁵ςεσνε d rouðroug dνιισ⁸, 4uo loco non debebat Sonærnnus T. II. p. 760. deteriorum codicum(krs Aug. 1.) scripturam 0⁴Q⁶ωσπσ quamvis per se bonam(ef.§. 31. Henwaxx. I. c. p. 135.) probare. Plat. Apol. p. 50. B. 9 G rœıντσ‧ αimν d, d dedε ρννα‿οι,]) ei εανρεᷣ dννντν ν 1⁷, zci 1 dqiete 7) un) dꝙiere, ο εανοσν οdν eνττπmmάνντοο eνα, b00, t uε⁴μ¶m:—²]ka³νιςα τενναάναη. Cf. BaArren. ad Lycurg. p. 131. et p. 270. Plutarch. Camill. XLII. driπαꝓtoutune viς Su‿νε„ 1 Kduον od&dσσ ⁶σeοσςσι μνν mꝛτι, ςσ ueεε 1⁶ν νς vc uενένε εouoic ije exel- vouν μαφν⁴αGμέμν εκιαιιον υππιο τν ⁴οσ⁵deoæiae i. e.(vid. ScuærEn. T. IV. p. 347.) drν μαναοm0õetçey ge³rν υmee ijg dεισσοντποαυτxς, ei uer 1o, νν⁴ςν ν usνανςα εεuoics rijg ixνεi rονν μα⁶ιντο.

Sed redeo ad eum loeum Aeschinis, propter quem de particula dy dixi(II, 6.). In iis quæ sequuntur: et„⁴αο εατασmνοωοσ εασιον εα ν.ουν o⁴‿ιμςε, 6 O deοꝓνꝙννονςσ τα τοο σμαι ς vôοιςσ νπα τoε rxi παυυακονσ°ον ddiwer, nescio cur Bekkenus ö ε dνπαοαννουοσ(sic eikl, ⁰ 3 drνν m†) scripserit, nam quænam h. I. vis particulæ„ esse possit, non perspicio. Ai est con- cludentis: nam si is qui ipse se condemnat sons est, iam is qui ipse se absolvit in- sons est. Deinde§. 7. rεοιν ᷣςm τ̈ ς ταννοοέ⁴ε dεοιμασ 01⁶υ eνες 2 ιπτηάν⁴αεοι, ddν r παοασνκα ταε/ ömη⁶⁴⁵συ,&εοοωστέν ε„rl. restitue&deν τι πσαρα iνν: si quid omisero neque commemoravero; nam quod Bekkrnes nescio quo iure e deterioribus libris(deghilq) de- dit de ο πααοοαε(si quid omittam), etiam ideirco reprobandum videtur, quod in hoc genere parallelismi quem voeant(ef. Demosth. VI, 51. XXIV, 200. XLV. 35. Antiph. A, 6, 6. Lys. IV, 12. cett.) consentaneum est eadem verbi tempora poni. Ceterum quam pronum sit etiam in levis- simis rebus ad errorem iter, libet h. I. Barun exemplo docere. Qui quum Taxvonru in vocabulo dAAns offensum d*s scribi voluisse legisset, adeo mente captus et occaecatus est, ut non videret quod

quemvis alium suapte sponte intelleeturum spondeo, rir dν zxεobfce sive reliquam partem