16

6 oedeig Grοαmτπιm τσ τꝛ/0 ¼έμ⁴ιον.

Qui ordo verborum adeo frequens est apud Demosthenem, ut Wauswro in dissert. super oratione de Ha- lonneso p. 21.(Scuxr. appar. crit. in Dem. T. I. p. 448.) huius oratoris proprius et peculiaris esse videatur. Cf. Fuxknkx. Quæstt. p. 20 sq. Vid. Dem. VIII, 21.(id. proœm. 15.) rd οdra od- pnuœα ð ⁵αμν VI, 3. ν ποσονσσν οωειαάν τα πφσἀννα:z. Cf. XVIII, 176. 220. 312. rô ureldeyror doꝓνυέυον e ν ertriufær(ita ex optt. codd. scribendum est, ef. Scuær. ad p. 237, 6.). XXIV, 5. XXVIII, 20. XXV, 40. XXIV, 26. XXXVII, 5. LIX, 7. XX, 96. XXIV, 17. XVIII, 56. Sed et reliqui oratores hoc genere dicendi usi sunt, ut Hegesippus de Halonn.§. 19. Lysias XII, 77. Isæus III, 52. Aeschines II, 1355. III, 55. 31. 126., neque poetæ spreverunt, ut Euripides Iphig. T. 310. HrnM. ⁴ τιν q—‿έα⁸ονςσσσν υsoòdr a‿ro relag, aut historiei eeterique seriptores, ut Herodotus I, 65. roν ννν νατιασεαατασα εασρον raoruſryoh. Vide exempla ex Xenophonte, Polybio, Plu- tarcho, Diodoro, aliis a Rrüorno ad Dionysii historr. p. 139., ex Themistio aliisque a SrnAxNG0 in JAnXI Annall. III. Suppl. p. 592. allata.

Denique et hoc animadvertendum est, eundem ordinem verborum inveniri, quum omissum est participium, cuius locum adiectivum vel adverbium obtinet: rνν αεαεκ(seil. neruene) ⁴³νν Hoaiae aa Maiotov Xenoph. Hell. III, 2. 30. dακ ν 6—œuνdraros van Ouαmν⁵μέεννεαασιασοο(sc. dν*) eενρσάπσρος ryj röler Dem. XVIII, 197. Adiectiva autem non lienit hoc modo collocare. Postremo addeßnitivum partieipii 4) medium inter articulum et substantivum ponitur, ita ut participium non iterato artienlo, qui non poterat iterari, secundum substantivum collocetur:

6 9O T0„ röεεμοωνν οστοασντυννννςσ αοεεig, quam eollocationem tum maxime, quum participium duo addefinitiva habet, usn venire observavi. Dixerunt de hac collocatione præter Scuærrnoyr in appar. crit. ad Dem. T. II. p. 367. Fönrscurus in observv. critt. in Lys. p. 38. sq., et SixrENIS meus ad Platarehi Themistocl. VIII, 19. p. 54sq., qui quod eam plerumgue ex oppositione vel diserte expressa vel mente subaudienda repetendam pu- tavit, id mihi propterea probari non potest, quod plerisque loeis ne minimum quidem ullius oppo- sitionis vestigium deprehenditur. Mihi caussam huius collocationis in numero positam videri in Ianxr Annall. XIV, 2. p. 213. dixi. Facile enim suis quisque auribus persentiscit illa collocatione orationem numerosiorem ſieri, simulque efficitur, ut omnia aretius cohæreant in unumque coeant, quia addefinitivum ita collocatum est, ut vox non possit pronuntiato substantivo inhiberi, Iquasi par- ticipium diremtum a suo substantivo ad verbum pertineat, sed intenta et accelerata ad participium pergere debeat, quia aliter, quo addefinitivum pertineat, intelligi ab audientibus nequit. Itaque si quis hanc participiorum collocandorum rationem oratoriam dicat, non repugno; proprium est enim oratoribus eximium illud numeri studinm; sed id cavendum est, ne eam solis orationibus ac decla- mationibus aptam esse credamus; nam in quovis seriptionis genere deprehenditur. Cf. Demosth. V, 3. rder Jorεμααο οꝓσραemνενα. XVIII, 126. ⁴ e urd rouror Slaα†ναᷣ eioαμενασςσ cf.§. 201. 295.514. XX, 31. 55. 34. 130. XV, 32. XIX, 49. XXIV, 72. 97. 191. Pseudo-Dem. XXV., 1. Aeschines 1, 166. 11, 113. Antiphon V, 31. Isæns III, 50. ISocr. IV, 179. Din. I, 41. Præterea ef. Ae schyl. Prom. 322. rôör ror J⁴lor raoörra. Soph. Philoct. 1316. 5⁴ τ α Tu* dο⁵σαᷣ́. Id.