9

et ipse sæpe ponitur, natura autem sua particulam potentialem spernit: Demosth. LVII, 16. ou⸗ nyvôe Euouline, ört, ei löyog dro dσοωιαστο ad adoaα⸗ννιει dvree oi ônuörat x i unpos de- valoe dεκενι, brdαοαοα ᷣκηνσονονπσα oi uerd rourov aureotixòres. Xenoph. Hell. III, 5, 3. viꝓν‿εαeφονεεss, 6rt, ei ſu Tts dε(äog&e DpD.) olν, oiw&Oedovdtr oi Aaxeduduνι ετ³. Cf. IV, 3, 6. 20. V, 1, 32. 4, 56.

Nihilominus particulam rν etiam his optativis additam offendimus: Isæus 1, 52. οοσ πνπνενπσeεν 6⁴ ꝓάνυαιςαοσιν õAuide AE) or dν rouτ, dig Oudαuεα—πτος αöv. Lys. I, 22. ide d“ εꝓν⁴, òôri iνινανa a—ενντμμεμνοο Odοενν νατe 4o 0otοr τν estrnòeicnn, A&sleroν dυdeπνν(cf. ScurrEn. in Andocid. p. 30.), quo loco tantus est omnium codicum consensus, ut de veritate seripturæ non Posse dubitari videatur. Quod si ita est, sequitur, quia aliter explicari additum ãν non potest, etiam in recta oratione optativum futuri poni posse cum particula ir coniunetum, id quod HER- MANNVS p. 166. negavit. Exempla quidem alia quibus bune usum demonstrem nune in promptu non habeo præter unum, quod certum est, Lycurgi§. 15.: d 7⁶ο iots, AOnrο³ε, drt duεd Ʒ⁶ ε dν,& ν π•ρν υηυν oνεοs duα†ννοε rναννοεαeo quo loco invitis codicibus BzkkEnus T. V. p. 697. et IHHenMAXNüGS p. 167. d6Eætt, dr scribi voluerunt. Addidit H. Sauerrus Isocratis epist. II, 22. dr‿œee 6 dy Ho απι ε☚αοmς: nam sie in Urbinate et Ambrosiano est pro Tiατενιοιι. Minus certus est locus Thucydidis V, 94. ciore ε υνναν dένονd †ένοννσ ν εeœ—ett olεuν, Srundeou s unετeεενν 0d*⁴ν e νƷά⁴0 ο: quia in plerisque libris est 6eε60, optativus ex uno Palatino a BekuEno eno- tatus est. Sed sive pauca sive multa hnins generis dicendi exempla reperiuntur, quid est quod du- bitemus? At quum iam Tirorr. ãr et peron' dr ad res futuras reſerantur, quid opus est dicere e- jott dνt QOuin si quis ita loqueretur, videretur ille prœæsentia et præterita excludere. HEnx. p. 166. Recte haud dubie; sed quidni quis de re futura ita loquatur, ut præsentia pariter ae præterita excladat? Id vero, nisi qucdam plane singularis rutio fieri iubeat, ne reecte quidem faciat. Nam quœ futuro aliquo tempore fieri possunt, etiam nune possunt fieri, et ante facta esse. Non credo sic effici, ut optativi futuri nullum in hac re usum fuisse eredamus; efficitur autem ut raro usurpa- tum esse nobis persuadeamus. Nam quoniam optativi præsentis et aoristi non per se i. e. natura sua ad futurum tempus referuntur, sed similitndine quadam, quia facile ſit, ut, quæ cogitantur esse, quum non sint, futura videantur: probabile est Græcos, ubi futurum tempus apertius significandum videretur, non illis optativis, sed futuri usos esse, quem ad modum Lycurgus dögon“ drꝝ seripsit si- gnificans, si Leocrates absolutus esset, futurum esse ut Athenienses negligere viderentur i. e. negli- gentiæ notam haberent; si dsctr“ dν seripsisset, hoe ad id tempus, quo Leocrates absolutus foret, retulisset, non significasset etiam post absolutum Leocratem illam negligentiæ speciein duraturam esse. Itaque inter optativos præsentis, aoristi et faturi cum particula dr coniunctos fere idem di- scrimen intercedit, quod inter infinitivos eorumdem temporum. Nam, ut verbis KrücEn ad Xen. Anab. I, 5, 3. utar,"s³eiνον τuαe dico de re quam diucliu⁵ duraturam non extemplo factam volo; eεsενα πποuενν de ea quam diutius duraturam illieo fieri volo; zelshe Koeioes de ea quæ au juasi ietu illico peragenda est. Sie 10¹ico dν putet i. e. versetur in opinione;»vo ά putaverit i. e. ceperit opinionem; ꝛoputoin dr futurum sit ut in opinione versetur.

Sed etiamsi nulla exstarent huius constructionis documenta, tamen dubitare nos non sineret inkinitivus futuri eum particula dry coniunctus. Nam quod est apud Xenophontem in Anab.

3